Tot volgend jaar!
Lief rammelt met potten en pannen. Het signaal voor mij om uit de keuken te verdwijnen. Ik zie liever niet hoe z'n gerechten tot stand komen (noem hem een ietwat onorthodoxe kok) en vertrouw er liever op dat alles zal smaken zoals het moet smaken.
De laatste dag van dit jaar ... en ik kijk er naar uit.
Straks laden we potten en pannen vol eten in voor een rit richting de kust. Om 2006 te vieren samen met onze beste vrienden en een hele kleine kerel.

Tot in 2006!

Stil stil stil
'En welke plannen?'
'Goh ... Niets eigenlijk. Niets dat is het plan.'
'Gewoon. Niets.'
'Wel ja, lezen (*), wandelen, lang lang lang slapen, de Lost-dvd-box, de 24-dvd-box (*) , koffie, gluhwein en chocoladecake in dat caféetje waar we al eeuwen geleden nog eens heen wilden. Niets dus.'
'Vakantie!'
'Zo kan je het ook noemen.'

(*)Wat lag er bij jou onder de kerstboom?

PS: Veel noemenswaardiger dan dit zal er de komende weken niet verschijnen, u weze gewaarschuwd.

Warm nest
Onze voetstappen echoën door de lege straten. Achter tientallen ramen twinkelen kerstlichtjes. Mensen samen in de zetel. Families samen aan tafel. Een handjevol vrouwen die borden droogwrijven.
Ik zoek zijn hand en mompel: 'Ik mis het.'
Onze voetstappen echoën verder.
'Dat warme gevoel van vroeger. Met zes of wat op Kerstdag. Spelletjes spelen en een cadeautje voor de winnaar. Steengrill en herinneringen ophalen. Ouderwetse gezelligheid.'
Hij knikt, de allerlaatste van die Kerstdagen vierde hij ook mee.

Het kerkhof is verlaten. Aan haar steen hangt een bloedrood bosje rozen. Ik laat mijn vinger glijden door de groeven van de letters van haar naam. De datums laat ik over. We kregen geen kans om uit tradities te groeien. Ze nam ze - zonder het te willen - met zich mee.
'Ik mis haar.'

Ik zoek opnieuw zijn hand en we wandelen naar huis. Naar de twinkellichtjes in de kerstboom, een zachte zetel en warme deken, onze twee katten. Ons warm nest.