De deadline nadert gevaarlijk dicht
Na de vijfde onbeantwoorde mail.
Na het tiende: ‘Het spijt me ze is net de deur uit.’ en ‘Ik vraag dat ze je terugbelt.’
Doet ze dus niet. Ik begin stilaan te denken dat ze gewoon niet bestaat. Dat ze niet meer is dan een naam op een visitekaartje.

Ik gun haar nog één onbeantwoorde mail en heel misschien een elfde ‘net gemist’- telefoontje. Daarna rij ik er gewoon heen, na eerst een ommetje gemaakt te hebben bij de doe-het-zelf-zaak voor een hamer en nagels. Ik wacht haar op, spijker ze vast aan haar stoel en rij terug om dan te mailen en te bellen. En dan geniet ik van dat unieke gevoel dat beantwoorde mails en telefoontjes kunnen geven. Van het gevoel om werk te zien schuiven.

Voor & Na
Ik deel dit jaar in twee.
Een jaar gedeeld in 'voor' en 'na'.
Een jaar gedeeld in 'dan ben je er nog niet' en 'dan ben je er wel al'

Deze morgen kocht ik samen met de krant de eerste cd van de First Class Jazz-collectie. De eerste van een reeks van 20. Vandaag Miles Davis. Django Reinhardt sluit eind juni de rij.
Terwijl het lijstje bestudeer, denk ik onwillekeurig: 'Dan ben je er wel al.'

Bed
Het verschil vond ik zo op het zicht nogal miniem, want eerlijk wat is 20 cm extra verdeeld over twee personen?
Tien centimeter.
Dat is zo’n …… beetje meer?
Mis!
Tien centimeter is Een Zee Van Ruimte.
Plaats om te draaien.
Om armen en benen te laten uitwaaieren, zonder de andere een stamp te verkopen.
Om je helemaal in een bolletje te draaien, tegen richting te gaan liggen en nog steeds plaats te hebben.
Ruimte om een perfect nestje te creëren.
Tien centimeter staat voor: ‘Ik wil ’s morgens helemaal niet meer opstaan!’

Alleen jammer dat Lief ook nog wat dekbed wilt, want die is voorlopig nog niet meegegroeid met ons bed.