Ja, ik ben een watje
Aan de oppervlakte lijkt het alsof iemand er een laagje voille heeft overgespannen. Witte streepjes en putjes. Een gebarsten laag vernis, zo zou je het ook kunnen noemen. Een doffe witte schijn, doorbroken door een wirwar van kloofjes en barstjes.
Op de scharnieren ziet alles rood. Rood en pluizig. Tenminste als je van ver kijkt. Met je neus erop merk je al snel dat dit deel van de oppervlakte er de brui aan geeft. 'Ik geef het op', lijken de pluisjes te denken en ze laten zich zo weg wrijven om de kijker dan een mooie blik te gunnen op wat ze eerst nog bedekten. Nog meer putjes en barstjes, niet meer wit maar rood dooraderd.

Winterhanden, voor het eerst.

Zzzz
Een nacht die net zo lang duurt zoals de dag, daar heb ik geen boodschap aan. Zeker als de dag er eentje was zoals gisteren en ik de nacht half uur per half uur mag beleven.
Lief balanceert op het randje van de griep en laat het merken door alle dekens te stelen, weer van zich af te trappen en vervolgens bibberend in een bolletje weg te dommelen. Luid snurkend.
Mooi ... na een rotdag kan dus zonder problemen een rotnacht volgen.
Ik peuter een driehoekje deken los, knip m'n leeslampje aan en vis 'Brieven aan Doornroosje' van m'n nachtkastje in de hoop daar inspiratie voor de slaap te vinden.
Zeven brieven later gromt Lief slaapdronken in z'n kussen.
'Mag het lichtje uit? Ik kan niet slapen!'

Hé, jij daar
's Morgens en 's avonds wanneer ik me realiseer dat het toch al weer een tijdje geleden is, dan tik ik eens. Of kriebel of por ik even. Mijn buik dus...
Waar ik eigenlijk mee bedoel: 'Ben je er nog daarbinnen?'
En dat hou ik vol tot ik een bevestigend duwtje krijg. Af en toe zelfs een stevige stamp. Als in: 'Jaja, ik ben er nog niet uitgevallen.'
Lief bekeek het glimlachend tot gisterenavond toen na een kriebelsessie m'n buik helemaal zelfstandig een rondje salsa begon te dansen. Met zijn lippen boven mijn - op dit moment zo goed als onbestaande - navel, fluisterde hij kleine kruimel toe:
'Ze zit eenvoudig ineen hoor, die mama van jou. Nu moet je veel schoppen. Heel veel bewegen. Maar wees gerust. Binnen een grote drie maanden mag je uitrusten. Je zal zien, dan zal ze willen dat je veel slaapt. Vooral 's nachts...'