Vier maanden, bijna dan toch

Het leven van Pi
Het boek was me al enkele keren - al dan niet virtueel - onder mijn neus geduwd. Dit!Moet! Je! Lezen!
Ik woog het boek verschillende keren in mijn handen: een verhaal over een jongen die 200-en nog wat dagen samen met een hoop dieren in een sloep zit?
Maar toen ik in de bib een nieuwe stapel leesvoer voor de komende maand verzamelde
nam ik het toch mee. Om het vier weken te laten verstoffen op de boekenmand en ongelezen terug in te leveren, dacht ik.

Waar het verhaal me vastgegrepen heeft, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat er deze week bijzonder weinig in huis gebeurt. Wanneer Jasper eet, wanneer Jasper slaapt dobber ik mee met Pi. Tot het plots vijf uur is. Lief zegt niets wanneer hij de was opplooit, de tafel afruimt en de afwas van gisteren wegsopt. Ik duik nog dieper weg tussen de pagina's en voel me tot mijn grote verbazing zelfs niet een tikkeltje schuldig.

...
Ik speur en zoek en puur de hele dag. Ik hou de hele dag mijn ogen en oren open, er vast van overtuigd dat ik zo opeens over een ideetje voor een stukje zal struikelen. En heel soms zie ik iets waarvan ik denk, daar kan ik iets mee. Zoals gisteren toen ik helemaal in gedachten verzonken plots een gerimpelde hand van achter een gordijn zag verschijnen die eindeloos de vensterbank op en neer afstofte. Maar eenmaal voor het computerscherm blijft het ook bij dat - niet waard om te publiceren.
Aan de andere kant tik ik in mijn Word-documenten pagina's vol over hoe een KleineMan groeit. Terwijl Jasper ontdekt dat handjes kunnen grijpen en steeds enthousiaster dat talentje uittest, kijk ik verwonderd toe. Hoe een ventje zichzelf vanalles leert. Hoe er steeds meer vaardigheden in hem opborrelen. En zo vult de harde schijf zich met stukjes over geconcentreerd meppen tegen felgele leeuwtjes en sprakeloos zijn bij een eerste bulderende schaterlach. Maar of dat dan voor buitenstaanders het lezen waard is...