*grinnik*
Tijdens het spelen klonk het opeens: een echte baby-schaterlach.
Jasper rolde van zijn buik op zijn rug en schonk me een stralende blik en een grijns die zijn gezichtje bijna in tweeën liet breken.
En toen nog eens, alsof hij zeker wou zijn dat ik het goed gehoord had. Geen krijs, geen kraai of gebrabbel, maar een onmiskenbare lachbui.
Ik lachte verbaasd en Jasper viel in.
Ik lachte om hem, hij om mij.
Onze eerste bijna-slappelachbui samen.

Vooruit
KleineMan is groot genoeg geworden om de wereld recht in de ogen te kijken als hij in de draagzak hangt. Waar hij eerst nog zijn hoofdje naar links of rechts moest draaien om een boeiender uitzicht te krijgen dan mijn keel, heeft hij nu een onbelemmerd zicht van 180°.
Of zoals de bibliothecaris het deze middag zei toen ik een nieuwe stapel leesvoer ontleende: 'Van rijrichting veranderd, manneke?'

Hoest en Kuch enzomeer
Het begon met de klank die aan de linkerkant begon weg te vallen. Daarna opgezette klieren die al mijn eten als schuurpapier deden aanvoelen. Lief kampeert ondertussen al twee nachten op de bank omdat ik hem constant wakker hoest.
Ellendig dus,
tot voor kort enkel 's morgens tot een pijnstiller wat licht op de dag werpt. Maar nu dus Ellendig, met hoofdletter, de hele dag door. Zo Ellendig dat Jaspers kinderarts na kleine longetjes en keeltjes, voorstelde om ook eens mij onder handen te nemen.
Ellendig genoeg om in de zetel te hangen, deken tot onder de kin en een boek binnen handbereik, maar geen zin om te lezen.
Gelukkig nog genoeg op de wereld om tot in de toppen van mijn tenen te genieten van warme soep die aangereikt wordt en een 'Neen, blijf maar liggen. Ik zal die strijk wel wegwerken.'