Loswrikken
Thuis heb ik stapels notaboekjes liggen. Moleskines, boekjes die ik zelf bijeen bond, onbenullige krabbelboekjes met een mooi prentje op de kaft, boekjes met stevige ringen, handige elastieken om alles bijeen te houden, ... . Noem maar op. En elk van die boekjes ging een tijd met mij mee op stap. De een lang (twee jaar), de ander kort.
Maar altijd wil ik, plots uit het niets, enkel en alleen nog blanco pagina's bij me hebben. Al de vorige krabbels uit het kortetermijngeheugen van mijn schoudertas wissen en fris opnieuw beginnen. Alhoewel... beginnen. Meestal pik ik net op daar waar mijn vorige krabbels stopten, maar het voelt tenminste fris.
Voor het eerst ook hier op mijn log. Zin om alles te wissen, ergens ver weg op te slaan en opnieuw te beginnen. De techneut-nitwit in mij heeft het wis-gedeelte nog wat uitgesteld. Dus hou ik gewoon bij een nieuwe layout. Helemaal niet wat ik wil. Lang zal ie niet meegaan. Net zo goed als al die boekjes die ik te pakken kon krijgen om mijn witte-pagina's-drang tevreden te stellen. En met een zozo-exemplaar op zak ga ik op jacht naar een nieuw exemplaar om enkele jaren te koesteren.

Time-out
Even bijslapen was niet voldoende.
Het zit dieper. Geeuwen blijven opwellen. Vermoeidheid blijft hangen.
Kortom, ik blijf dweilen met de kraan open.
Tot later...

Terug wat bijgeslapen
KleineMan heeft ritme in zijn acht maanden oude lijfje. Geef hem een houten lepel en hij ramt ermee op tafel. Geef hem een rammelaar en hij ratelt ermee dat het een lieve lust is. Geef hem een boterham en nog probeert hij er geluid uit te krijgen.

Toen ik gisteren tijdens het handdoekplooien één van mijn feelgoodliedjes hoorde, mocht de volumeknop ietsje meer naar rechts, en nog een beetje en nog een beetje tot de handdoeken even op een hoop bleven liggen en ik door de kamer danste.
Tot groot jolijt van KleineMan. Meepiepend met zijn skwiek-sjiraf (enigszins uit de maat, gebied de eerlijkheid mij te zeggen) volgde hij breed grijnzend hoe ik door de kamer hopte en wervelde.
'Housewife' van Daan. Het is eens iets anders dan 'Klappen in je handjes' en 'Boer, wat zeg je van mijn kippen.'