Vacuum
Mijn schoudertas slaat op hetzelfde ritme van mijn passen tegen mijn rechterbeen. De zon schijnt in mijn nek en het perron is zo goed als verlaten.
Hoe lang is dit geleden?
Ik, die er een hekel aan heb om voor mijn werk naar de hoofdstad te treinen, geniet hier zowaar van.
Voor één keer verlang ik zelfs naar het totale vacuum van de trein: Geen radio, televisie, zelfs geen telefoon (buiten netwerkbereik), geen enkele mogelijkheid om nog snel dit of vlug dat te doen.
Er is alleen: zitten en laten rijden.
Een uur genieten van wat mijn schoudertas me biedt:
lezen
schrijven
in alle rust...

Nachtroulette
Ooit nachtroulette gespeeld?
Ten huize Kruimel ook gekend als ‘raad het traantje’.
Het gaat als volgt:
In het holst van de nacht word je uit je dromen gehaald door een alarmerend gehuil.
Je wacht,
in de hoop dat je bedgenoot zijn dekens opzij zwaait,
in de hoop dat het aantal decibels luwt,
in de hoop dat je alles gedroomd hebt.
Uiteindelijk strompelt één van de twee uit bed om te polsen wat er aan de hand is.
Je treft een klaarwakkere en zeer ontevreden KleineMan aan.
Volgens veel verstrekt en goedbedoeld advies leg je je hand op zijn borst en maakt sussende geluidjes.
Soms is dat voldoende. Dan duik je terug onder de dekens en pik je je dromen weer op.
Soms ook niet, en dan begint de nachtroulette.
Misschien heeft hij honger?
Misschien een vuile luier?
Misschien komt er weer een tandje aan?
Misschien heeft hij koorts?
Misschien een nachtmerrie?
Misschien is hij bang alleen?
En dan probeer je één van de voorgaande problemen op te lossen, leg je KleineMan terug in zijn bedje, kruipt zelf onder de wol en wacht angstvallig af…
Soms heb je het meteen juist.
Soms zijn er drie à vier pogingen nodig.
Soms lijkt niets te helpen.
En dat maakt het elke nacht opnieuw spannend…

Turf
Het gewichtigste cadeautje onder de kerstboom werd voor een tijdje op de bovenste boekenplank geschoven. Wegens te gewichtig en niet alleen in vorm.
Mooi en zeker spek naar mijn bek ... ooit.
Maar toen - nadat ik KleineMan onder de wol had gestopt - trok ik even Turf van zijn plekje op de bovenste plank en las dit:

want niemand - behalve dan je moeder met haar kwabbige armen, stijve kapsel en aardappelpureeblik in haar ogen wanneer ze je aankijkt - wil de details van jouw betreurenswaardige bestaan horen dat ontegenzeglijk net zo zal eindigen als het begon: puffend.

Een half uur later riep Lief vragend wat ik op de trap aan het doen was. Ik kroop recht, wreef de vorm van de trapleuning uit mijn rug en stapte met mijn neus tussen de pagina's de trap af.
Turf en ik gaan nog enkele boeiende uren tegemoet