Rondjes
Een jaar geleden:

Ik hobbel rondjes door de wijk en de velden achter mijn wijk. Ik wandel grote toeren langs groeiende maïskolven, met gsm bij de hand voor je weet maar nooit.

(‘Wandelen!’, had de gynaecoloog me opgedragen toen we de uitgerekende datum vrolijk passeerden. ‘En niet zomaar wat slenteren, maar stevig doorstappen.’ Pas toen werd me duidelijk dat de man zelf nooit zou weten wat het is om een KleineStamper in zijn buik te voelen kamperen.)

Zes dagen later zou KleineStamper, KleineMan worden.

Gisteren:

Ik hobbel voor de vierde keer opnieuw rondjes. Of puf, dat is een beter woord.

(Ondertussen toetert Evy in mijn oor dat ik goed bezig ben en vraagt ze me elke les opnieuw of ik gedacht had dat het zo vlot zou gaan. De eerste les wou ik Evy op dat moment in de gracht kieperen, maar ze woont in Lief’s Ipod...)

Zes dagen later verdween het synoniem lopende Kruimel = ontplofte tomaat, (probeert ze zichzelf van te overtuigen.)

U was een fijne kiezer
De helft antwoordde ‘nog altijd’ op het moment dat hun naam werd voorgelezen.
Toch wel twintig mensen grapten: ‘Ik wacht nog even voor de foto’, toen ze hun stembiljet in de urne dropten.
Drie presteerden het om zich met hun HappyDays/bank of SIS-kaart aan te melden.
Eén op de twintig liep al naar het stemhokje voor ze hun stembiljetten kregen.
Een (andere) één op twintig verdween zonder paspoort. (En kwam die tien minuten later schoorvoetend die alsnog ophalen).
Eén koppel discussieerde luid over de hokjes heen welke bolletjes zij nu wel en niet mochten kleuren. (Meneer in kwestie deelde de lakens uit.)
Vijf maal ons IndianaJones-gewijs tussen stembrief en verkeerde urne geworpen.

Het was een boeiende voormiddag, zo als bijzitter.

51
En dan zie je opeens je KleineMan zich helemaal alleen van a naar b bewegen.
(meer concreter van blokkendoos naar een zingende RobbieRups)

Afgeklokt op 51 weken, hij kruipt.
Eindelijk ... durf ik er nog aan toevoegen.

(En dan halen schoonouders prompt een loopwagentje uit.
Als in, mooi en nu ... lopen!)