1 jaar (en 1 dag)



Ik kon er vorig jaar al niet met mijn hoofd bij:
Dat dit kleine ventje, mijn kleine ventje was.
Dat hij diegene was die in mijn buik gewoond had.
Dat dit de schuldige was van alle verbouwingen binnenin mij.
Dat hij er was, met alles erop en eraan.
Hoe ik hem na één minuut al niet meer uit mijn leven kon wegdenken.
Dat hij er echt was.

Ik kon er dit weekend soms nog steeds niet bij.
Hoe Jasper, Jasper is zoals alleen Jasper dat kan zijn.

Ma-ma
Het is toeval geweest, hou ik mezelf voor. Hij brabbelt zo vaak. En toch. Ze zouden pilletjes moeten maken van het gevoel. Of tenminste de mogelijk creëren om het in een flesje te steken.

Deze morgen zat KleineMan al rechtop te spelen toen ik hem wou wakker maken.
Hij keek op,
grijnsde breed,
stak zijn knuffelkonijn naar me uit
en toen klonk het:

"ma-ma".

Waar is dat jaar
Ik moet het van mijn mama hebben. Willen bewaren, willen bijhouden. Mijn leven rond me verzamelen in foto's, tekeningen, onbenullige voorwerpen, ... En nog nooit kroop een jaar zo diep als het afgelopen jaar.

Ik nam foto's, schreef hier en in mijn notaboek. Ik hield kleine dingetjes bij. Een ieniemienie-pamper (kijk, zo klein ben je nog geweest), een champagnekurk van de bubbels die we op zijn geboorte en op zijn doop dronken, de positieve zwangerschapstest (kijk, jouw allereerste teken van leven), de kleertjes die Jasper aanhad toen hij uit het ziekenhuis mee naar huis mocht, de (zondags)krant van zijn geboortedag, een doopsuikertje, om maar een paar dingen te noemen.
Straks zijn eerste kroon, verjaardagskaarsje,...
Maar het is niet genoeg. Ik plooi een heel jaar met gemak in een oud koffertje. Het is niet genoeg. Het is te weinig. Dit kan niet zijn wat er van een heel jaar rest.

En dan zie ik Jasper voor me, achttien jaar van hiervandaan. Een opgeschoten jongeman die wat verlegen mijn sentimentele bui wil ontduiken. 'Maar ma, toch.'
Ik hoor het hem zo mompelen.