Bwards
Een tweede plaats op mijn palmares maakt van mij toch een beetje een echte blogger. Tijd om te handelen als een echte-echte. En meteen jullie ook aan te porren voor een echte blog-verkiezing. Want als een echte blogger heb ik al netjes gestemd.
Op zij die stukjes schrijft die gewoon ge-wel-dig goed zijn. En mij soms een beetje jaloers maken, als ik eerlijk ben.
Op zij die stukjes schrijft waarvan mijn mond vaak een beetje openhangt, omdat ik weet: dit zou ik niet kunnen…
Zij die mij (waarschijnlijk onwetend) inspireert om meer echt te schrijven.
Zij die (waarschijnlijk al even onwetend) verantwoordelijk is voor een groot deed van de inhoud van mijn boekenkast
En zij die ik vaak weergaloos en soms onnavolgbaar vind.
woensdag 9 januari 2008
Addicted
Of ik eraan verslaafd was, vroeg ze. Aan dat bloggen van mij.
Neen, antwoordde ik resoluut.
Kon ik het dan missen?
Ook niet.
Dus dan toch verslaafd.
Neen.
Maar ik kan het toch niet missen?
Als ze het zo wou zien… goed dan. En ik verklaarde mezelf meteen ook verslaafd aan mijn Lief, KleineMan, lieve vrienden, familie, collega’s, huis, boeken en vrijheid. En dat was nog maar de start.
Of ik eraan verslaafd was, vroeg ze. Aan dat bloggen van mij.
Neen, antwoordde ik resoluut.
Kon ik het dan missen?
Ook niet.
Dus dan toch verslaafd.
Neen.
Maar ik kan het toch niet missen?
Als ze het zo wou zien… goed dan. En ik verklaarde mezelf meteen ook verslaafd aan mijn Lief, KleineMan, lieve vrienden, familie, collega’s, huis, boeken en vrijheid. En dat was nog maar de start.
dinsdag 8 januari 2008
Terug Blik
Eind december in de niemandsweek tussen Kerst en Nieuw ploegde ik door weer, wind en water met een KleineMan achterop. Op het punt tussen ‘doornat’ en ‘laat maar komen, want erger kan toch niet meer’ keek ik links van me. Mijn blik tuimelde een warm verlichte kamer binnen. Aan een groot oud bureau zat een jonge vrouw gebogen. Ze knabbelde aan de dop van haar pen en bladerde door een omvangrijk naslagwerk. Ik keek verlangend naar de rust, stilte en concentratie die het tafereel uitstraalde. De warme oranje gloed die uit het raam scheen zette mijn verkleumde vingers extra in de verf. De stilte die ik voelde stond in schril contrast met mijn kostbare bagage die de panden van mijn jas als teugels interpreteerde.
Op het laatste stukje omhoog ving ik haar blik. Een verlangende blik naar buiten. Naar een verkleumde fietser met een vrolijke peuter achterop.
Vandaag – twee weken later en opnieuw achter mijn bureau - zit ik in gedachten naast haar. Ze had gelijk, om zo verlangend te kijken, besef ik nu.
Eind december in de niemandsweek tussen Kerst en Nieuw ploegde ik door weer, wind en water met een KleineMan achterop. Op het punt tussen ‘doornat’ en ‘laat maar komen, want erger kan toch niet meer’ keek ik links van me. Mijn blik tuimelde een warm verlichte kamer binnen. Aan een groot oud bureau zat een jonge vrouw gebogen. Ze knabbelde aan de dop van haar pen en bladerde door een omvangrijk naslagwerk. Ik keek verlangend naar de rust, stilte en concentratie die het tafereel uitstraalde. De warme oranje gloed die uit het raam scheen zette mijn verkleumde vingers extra in de verf. De stilte die ik voelde stond in schril contrast met mijn kostbare bagage die de panden van mijn jas als teugels interpreteerde.
Op het laatste stukje omhoog ving ik haar blik. Een verlangende blik naar buiten. Naar een verkleumde fietser met een vrolijke peuter achterop.
Vandaag – twee weken later en opnieuw achter mijn bureau - zit ik in gedachten naast haar. Ze had gelijk, om zo verlangend te kijken, besef ik nu.
Abonneren op:
Posts (Atom)