Ik leer het wel…
Op een rijtje en dan weer in repeat schalt alles wat mij deugd doet door het bureau.
Muziek die mij doet denken dat ik op de top van een berg staan en voor de volledigheid denk ik er nog een camera bij die rondjes zoeft en haarscherp vastlegt hoe ik met wapperende haren en armen gespreid geniet van het uitzicht. (Filmisch gezien kom ik steevast als het oudste cliché uit de hoek)
Ik tank een tas extra sterke koffie en nestel mijn vingers in het warmoranje kringetje dat mijn bureaulamp op het klavier werpt. Ik trek me terug tussen woorden en letters. Om uiteindelijk de dag af te sluiten met een ‘vertrok gisteren al’ op een ‘denk jij nog eens aan die mailing’.
Dan, dan ben ik blij.
En denk ik, ik leer het wel… op de één of andere manier.

Leestip
De combinatie bad - overdosis badschuim - een oude van Hooverphonic en vers fruitsap is overigens bijzonder hartelijk aan te raden.

Wat een Kruimel doet na "zo'n" dag
Ik kneed mezelf in mijn huiskamer. Ruim en schik tot ze warm, zacht en welkom voelt.
Ik wil in de zetel kunnen neerstorten en de teleurstelling van vandaag in de hoek kunnen stampen. Een vervelende kiezel kan je ook pas uit je schoen schoppen als je even gaat zitten.
In de oven staan chocolademuffins donkerbruin te worden. De wasmachine tolt als een gek rondjes om een draagdoek knalrood te toveren. Ik jaag Norah Jones door de luidsprekers en strijk twee manden weg. Er branden geurkaarsjes en ik overweeg om de verwarming aan te zetten.
Ik trap de teleurstelling de kamer door het raam uit en nestel me in het licht van de leeslamp.