Draagdoekgek
Waar maakte ik me druk over toen KleineMan geboren was? Ik leek 23 uur per dag te missen, terwijl nu... KleineMeid eet, kijkt wat rond en slaapt weer. En dan draal ik wat boven haar park. Moet ik niet meer doen voor haar?
Gelukkig is er dan één van mijn afwijkingen: draagdoeken. Dus zodra ze begint te geeuwen, knoop ik haar in één van mijn 'gordijnen' zoals Lief ze vriendelijk noemt. Twee piepjes later ligt er een klein meisje tegen mijn hals aan te snurken. Dezer dagen schrijf en lees ik of plooi was met één van mijn twee grootste schatten tegen mijn hart aan en dat maakt alle verschil...

Het roze-front
Ik had het kunnen weten, dat slechts met één meisje langs Liefs kant schoonmoeder een beetje tilt zou slaan. Want, ja een kleinzoon dat is geweldig, maar een kleindochter die kan je in rokjes en kleedjes en maillotjes steken. En liefst van al van top tot teen in allerlei varianten roze. Van oud tot knal. Van zacht tot fel.
Resultaat: mijn ogen doen een beetje pijn als ik de lade met KleineMeids kleertjes opentrek de dag nadat schoonmoeder diverse kinderwinkels binnenviel.
'Ze staat wel mooi met roze', glimt Lief als hij zijn dochter in een knalknal-tenuetje heist.
Ik hou het op 'trop is teveel' en wissel een veel te zoet frulletjesbroekje voor die ene stoere jeansbroek die ik uit de brand wist te slepen.

Kleine dingen
Kleine dingen, daar zit het grootste geluk in de laatste dagen.
In die ene koffie die ik mezelf over de middag gun.
(Meer drinken doe ik beter niet, want KleineMeid deelt mijn liefde voor de zwarte oppepper niet)
In die jeansbroek die wonderwel opeens weer past. In Harry Potter herlezen, want meer kan mijn hoofd om twee uur 's nachts niet aan. In - na een week tijd - opnieuw een stukje typen met een hand. In vier uur onderbroken slaap.
En het grootste kleine geluk zit in de tien teentjes, tien vingertjes, twee oogjes en alles daarrond die bijna onveranderd op mijn arm kamperen.