Vol vertrouwen ligt ze op mijn buik. Armpjes wagenwijd alsof ze elk moment het luchtruim zal kiezen. Beentjes onder zich gevouwen alsof ze nog steeds in mijn buik zit.
Rood en verfrommeld snurkt ze zich een weg door de dag, daar op mijn buik.
En ik krijg het niet over mijn hart om een boek te houden tussen mijn gezicht en haar donkere kruin.
Het zijn lege, volle dagen tegenwoordig.

Zoo
KleineMeid die knort en snurkt vlak voor ze in slaap valt en vlak voor ze luidkeels haar plaats aan het buffet opeist - mijn eigen varkentje.
KleineMan die 's morgens vroeg de trap op klost en dan in mijn oor 'zoentje geven' toetert - mijn persoonlijke olifantje.
Manlief die stilzwijgend nog een boterham met choco smeert - de huisbrombeer.
Mijn spiegelbeeld met kleine oogjes en een witte teint - een hardnekkige kater, maar dan eentje van de familie 'slaaptekort'.

We zijn een dierentuin op onszelf.

Dip
Sommige zaken herhalen zich tot in detail.
Uit het niets verscheen een wankele toren met kandidaten tot leesvoer op mijn nachttafel, maar mijn voorkeur om 3u 's nachts is moeilijk te vangen.
Ik kijk verlangend naar Schijnbewegingen - Eten, bidden en beminnen - De ongewone lezer - De schaduw van Poe en sleepte zowaar een Mankell uit het boekenrek.
Het enige wat ik ermee doen is een hogere toren bouwen en gapend in de leegte staren.

Wie heeft de ultieme doodmoe-maar moet toch op in het holst van de nacht - dus kan ik beter lezen - tip. KleineMeid vindt alles oké, zolang het buffet maar open is.