Leeshonger: Dertiende verhaal en hup en verder...
Het was een openbaring. Een zeer late, maar toch. De online catalogus van de bib bleek ook in staat om op trefwoorden te zoeken. Kijk, dat wist ik al. Maar één van die trefwoorden was 'Boekcultuur' en die term was een openbaring. Opeens kon ik uit de computer een lijstje puren met boeken die draaien om de liefde voor boeken. En daartussen... 'Het dertiende verhaal' van Diane Setterfield.
Het verhaal van de wat wereldvreemde Margret Lea die van de wereldberoemde schrijfster Vida Winter de vraag krijgt om haar biografie te schrijven. Vida Winter vertelde in het verleden al talloze verhalen over haar jeugd, allemaal verzonnen.
'Vertel me de waarheid', zegt Margret en Vida Winter vertelt het huiveringwekkende verhaal over de familie Angelfield, over haar mooie en eigenzinnige moeder Isabelle en over de tweeling Adeline en Emmeline.
Genoot je van Schaduw van de Wind | Hart van inkt en staat Het geheim van verloren zaken net zoals bij mij op je verlanglijstje, dan is dit een boek dat kan bekoren op een donkere herfstdag.
En anders 'Boekcultuur'... daar zijn er nog meer.

Boekenbeurs
Er was het jaar dat Lief zichzelf overtrof en ik opeens op de trein richting Antwerpen zat. Verrassing!
Er was het jaar dat ik een stand mee hielp opbouwen, naar de opening mocht en dan nog eens ging.
Er was het jaar dat ik groen van misselijkheid halverwege het traject moest opgeven en zonder buit terug naar huis afdroop.
Er was het jaar dat ik de combinatie nogheelKleineMan, in boeken snuisteren en de helft van Vlaanderen op één locatie niet de meest gelukkige vond.
Er is het jaar dat ik in mijn agenda tuur en Lief probeer te overtuigen van de -in zijn ogen - nog steeds niet zo gelukkige combinatie KleineMan, veel budget voor veel boeken en de helft van Vlaanderen op één locatie.

Een doop – of hoe niets nog hetzelfde is.

KleineMan klautert de trappen aan het altaar op:
Hij gaat vallen
Neen, wees nu eens rustig er zit zeven man op de eerste rij klaar om hem op te vangen als hij één stap mis zet.

KleineMan verschanst zich met acht maand oudere deerne in de biechtstoel
Waar is ie?
Daarnet zat hij daar met zijn autootje te spelen.
En nu?
Duidelijk niet meer.

KleineMan duikt onder het altaar en zwaait vrolijk DA-DA naar de voltallige eerste rij.
Neem hem gewoon op je schoot.
Gewoon… dat zeg je er wel heel erg nuchter bij.
(dertig seconden later en één trommelvlies minder)
Laat hem maar lopen …


Welkom kleine…
Meer heb ik waarlijk niet gehoord…

Teum-teum-teum-teum
Door God en vaderland verlaten, zo zit ik hier. Mijn collega's zijn verdwenen. Sommigen naar het buitenland, anderen onder hun dekenfort van warme dons. Een enkeling op afspraak in de regio.
Vandaag is het koffie voor één, verwarming voor één, telefoon voor één, lunch alleen en Eric Carmen op repeat.

All by myself...

Trein naar Berchem
"Antwerpen Berchem" klonk het door de intercom. De naam bleef echoën tussen mijn oren terwijl mijn ogen muurvast gelijmd zaten aan de woorden van 'Het dertiende verhaal'.
Ik wiebelde de bladwijzer tussen mijn vingers en keek naar buiten, zoekend naar een naamsbordje.
Keek verlangend naar mijn schoot, naar pagina 143.
Had ik echt "Berchem" gehoord? Waar moest ik er weer af?
Mensen verzamelden jassen en tassen en schoven in het gangpad aan. Ik drukte mijn neus tegen het glas op zoek naar de stationsnaam. "Berchem" weerklonk het in mijn hoofd. Had ik het goed gehoord? Liggen er dan geen tussenstops tussen Gent en Berchem of had ik die ook gemist. Ik drukte mijn voorhoofd tegen de ruit aan en zocht koortsachtig naar een bordje. Lokeren, Sint-Niklaas, Dampoort? Waar waren die heen?
Ik boog in het gangpad en probeerde een naambordje te ontdekken, wiebelde op en neer in mijn stoel en zag het opeens vanuit mijn ooghoek. -CHEM.

Met dank aan de passagier die de deur voor mij openhield.

Maandagmorgen #...+1
Ik hots de trap of met mijn armen vol wasgoed en laat zo een spoor onderhemdjes, t-shirts en zakdoeken achter me. Ik probeer mijn haar te drogen terwijl ik mijn tanden poets. Ik kam mijn haar tijdens een poging sokken met één hand aantrekken. Ik deel een boterham met Jasper en werp me op het nippertje tussen een beker melk en de tegelvloer.
Ik vul Jaspers rugzak voor de crèche en maak mijn lunchpakket klaar. Dan neem ik even de tijd om stil te staan bij wat ik doe en haal Jaspers reserve T-shirt uit mijn tas en prop die ook nog in het rugzakje. Na de tweede ontsnappingspoging richting slaapkamer boven pluk ik KleineMan van halverwege de trap – doe heel erg mijn best om me geen slechte moeder te voelen – en wurm de stampende voetjes van Jasper in zijn schoenen. Ik speur de hele woonkamer af naar zijn jas en vind die uiteindelijk onder de eettafel. Terwijl Jasper zijn muts van zijn hoofd probeert te rukken (leve de mutsen die je onder de kin kan vastknopen) dwing ik hem in zijn nog te grote winterjas en stap met mijn versie van David de Kabouter dwars onder mijn arm geklemd naar buiten. Als de buren nog niet wakker waren, dan zijn ze dit dankzij Jasper nu wel.
En dan te bedenken dat dit allemaal te voorkomen was als ik in één oogopslag wist wat ik wou aandoen deze morgen.

Zorgwekkend vooruitzicht
'Ik hoop dat je minstens één kind krijgt dat net zo moeilijk doet over eten als jij deed', wenste mijn vader me ooit toe.
Wanneer ik de bananen tot prut zie gesmoesd worden, boterhammen die met het grootste gemak door het luchtruim vliegen en de perfectie waarmee hij lepels vol ongewenst eten afweert, maar merk dat er niets van dit alles in zijn mond verdwijnt, dan weet ik...

• We hebben waarschijnlijk een tweede moeilijke eter in de familie.
• Mijn vader krijgt gelijk.
  

En ik vraag me af, wat is er zorgwekkender?

Schaduw van de wind...
las ik nu bijna twee jaar geleden.
Ik vermoed dat ik het merendeel vergeten ben.
Ik hoop dat ik het merendeel vergeten ben.
Ik heb enorm mijn best gedaan om alles uit mijn langetermijngeheugen te wissen.
Ik weet welk boek ik vanavond weer induik...

En voor het geval ik me alles toch nog haarscherp herinner.
Bij welk boek had jij inmense spijt dat het uit was?

Labels: leeshonger

Couch potato
Zelf met een peutervork eten. *check*
Zelf willen drinken *check*
Zelf de trap op, de trap af, deur dichtdoen *check*
Maar zelf van de fles drinken. Ho maar.
Liever lekker achterovergeleund tegen papa terwijl die laatste de fles geeft. Ogen op Bumba of Nijntje of Wawa of ... mét de afstandsbediening in zijn handjes.
Als hij binnen 40 jaar maar niet zo met onze zetel vergroeid lijkt.

Deadline
De cursor blinkt geduldig in de linkerbovenhoek van de pagina. Met mijn wijsvinger wiebel ik de J-toets heen en weer. Ik peuter een vierde carameltoffee uit zijn gouden wikkel en wiebel weer met de J. Naast me liggen vier stapeltjes volgekrabbelde notitiebladen. Vol woorden die tekst moeten worden. Liefst nog wat samenhangend ook.
De cursor blinkt nog steeds geduldig en ik pijnig mijn hersens. Zoek vruchteloos naar de startknop in mijn hoofd die deze morgen in een heel klein donker hoekje gekropen is.
Onbereikbaar, dus wiebel ik nog wat met de J, deze keer afgewisseld met de F.
Wat is de kans dat een tekst zichzelf schrijft?

Leeshonger: De Weduwnaar

Het moet twee jaar geleden zijn dat ik 'Komt een vrouw bij de dokter' van Kluun las. Het moet het eerste boek zijn waar de tranen in beekjes over mijn wangen, stroomden en er zich een plasje vormde op mijn bladwijzer. 'Wat is er?', vroeg Lief toen hij om 3u 's nachts wakker werd van mijn gesnik. 'Niets', snufte ik. 'Het is het verhaal.' Lief haalde zijn vermoeide schouders op en ik las verder in het verhaal van Carmen en Stijn. Een koppel hippe Amsterdammers die leven alsof de wereld aan hun voeten ligt... tot er bij Carmen kanker vastgesteld wordt.
'Is dit nu zo'n uitzonderlijk mooi boek?', vroeg ik mezelf af terwijl ik mijn laatste tranen wegpoetste. 'Neen', vond ik zelf. Maar het boek raakte me ongenadig hard, daar waar het gemis onbeschrijfelijk was.

In de bibliotheek plukte ik deze week het vervolg 'De Weduwnaar' van de tafel. Dit boek begint daar waar het vorige stopte. Net na de dood van Carmen. Stijn probeert de draad opnieuw op te pikken, maar verliest zichzelf in het nachtleven van Amsterdam. Ik las van 6u tot 2u 's nachts. Negeerde Lief's gemurmelde protesten en draaide nog een pagina om. Het eerste hoofdstuk prikten de tranen onophoudelijk in mijn ooghoeken en ik dacht: 'Waarom doe ik mezelf dit aan, ik zou beter een no-nonsense romannetje lezen', maar ik bleef lezen. Tot de mja-laten-we-dit-een-happy-end-noemen.
'De Weduwnaar' moet je lezen als 'Komt een vrouw bij de dokter' je iets deed. Dit tweede boek raakte mij nog steeds ongenadig hard. Mijn grote gemis is er voor altijd, maar tijd vijlt langzaam maar zeker de allerscherpste randjes weg, weet ik nu weer.

Labels: leeshonger

Koffie
Of ik koffie wou? Tuurlijk.
Melk? Suiker? Allebei graag.
Terwijl hij zijn verhaal begon, goot ik de melk in mijn kop koffie. Maar in plaats van mooi als een wolkje door de koffie te wemelen, bleef de room als een drab, in een klontje samengeklit bovenaan drijven. Ik roerde mijn lepel erdoor waardoor het goedje in duizend stukjes brak en ik met een kop spikkelkoffie voor me zat. Roestbruin en het tegenovergestelde van appetijtelijk.
Mijn gesprekspartner daarentegen slurpte smakelijk van zijn roestbruine spikkelkoffie.
Ik nipte voorzichtig, maar zelfs voor de koffie mijn lippen raakte, zette ik de kop weer op het schoteltje. Er is een grens waar iedereen assertief wordt, de mijne ligt bij spikkelkoffie.

‘Zou het kunnen dat die room niet goed meer is?’, vroeg ik aarzelend.
Neen, ik drink die altijd zo…

Sussen
Hij klinkt als een combinatie van Darth Vader en het gereutel van een aftandse Camino. Valse kroep is een ontsteking van de stembanden, vertelde de dokter me. Het klinkt veel angstaanjagender dan het is, voegde ze er aan toe. Ik herhaal de woorden als een mantra terwijl ik in het donker luister hoe hij schuurt en piept, maar kan mezelf in het holst van de nacht daarvan niet overtuigen.
Het liefst zou ik hem uit zijn bedje vissen en mezelf sussen met gevoel van zijn buikje dat bolt en ontspant tegen de mijne. Maar ondertussen weet ik dat je snurkende Darth Vaders beter laat slapen.

In de categorie: 'Waar gaat het naartoe?'

Onze dierenarts heeft onze kat anti-depressiva voorgeschreven.

Een voor de BlindeBoekenRuil -*plof*

Ik lag op de grond in de gang, mijn ogen gericht op de brievenbus. Met mijn kin op mijn handen probeerde ik het feit dat mijn buik bijna staalhard bevroren was, te negeren. Ik luisterde naar de voetstappen en wedde met mezelf dat ik de tred van de postbode uit alle andere stappen kon vissen.
Ik lag languit en voelde de tocht die onder de deur glipte op mijn gezicht. Tot ... *plof*...
Wat daarna volgde was een rondedansje, een verscheurde verpakking, ademloos bladeren en gelukzalig lezen en prenten wijzen met KleineMan in 'De 6e dag' het nieuwe boek van Tine Mortier.

Bedankt, Tine!