Ochtendstond
Het is weer de tijd van gestolen minuten en laatste seconden. Van mijn ogen dichtknijpen en hopen dat de klok zichzelf een versnelling lager schakelt. Van onder mijn dekbed wegduiken in de hoop dat het alarm zichzelf een dagje rust geeft. Van allesoverheersende liefde voor mijn dekenhol en vasthouden aan de slaaproes.

Gelukkig was Lief hier al maanden geleden op bedacht en verraste hij me met de meest Kruimelbestendige wekker die er te vinden is.

Mijn echte naam
'Kruimel', zeg ik tegen mijn nieuwe collega. 'Ik heet Kruimel.'
'Krummel?', vraagt ze even later.
Ik beantwoord netjes haar vraag en voeg er nog even aan toe: 'Het is Kruimel, niet Krummel.'
Nog wat later verschijnt ze met een koffiemok in de deuropening. 'Krummel? Wil je nog wat koffie?'
Ik knik en vanaf nu ben ik dus Krummel.

Ik gaf een kus en ik vertrok. Voor ik het wist, was ik de straat uit, de hoek om en dompelde mijn carpoolcollega me helemaal onder in haar wedervaren rond de vergadering van de vorige avond. Het was alsof de pauzeknop na vijf maand werd weggedrukt. De hemel viel niet op mijn hoofd, de wereld stopte niet met draaien. Ik voelde geen groot gapend gat ter hoogte van mijn hart. Mijn kleinste was in de beste handen en ik ging terug aan het werk.

Simpelweg, leek het wel.