Broer en Zus
De stof van mijn rok wappert zacht rond mijn benen wanneer wervelwind KleineVent de woonkamer insuist.
'Dag Zus', piept hij. Een 'boeink' en dan is het stil.
Ik kook verder, maar een onaangename kriebel kruipt omhoog naar mijn nek. Op dit moment moest ik al lang KleineMeid haar ongenoegen over 'DuwEensJeZusOmver' horen uitkrijsen. Ik laat alles vallen en been de woonkamer in. Hopend dat de uitbreiding van dat spelletje 'EnLegEenKussenOpHaarHoofd' eenmalig was.
En daar liggen ze: samen op de grond, wang aan wang kijken ze de sterren uit hun ogen naar de flapperkunsten van een vliegende draak. KleineVent die met zijn tong uit zijn mond Ilke's rammeldraak vliegend en duikend kunstjes laat maken. KleineMeid met open mond en opengesperde handjes.
Ik sluip terug de keuken in en kook verder, mijn oren minder spits, mijn hart gloeiend warm.

Verdomd, toch geen loopblog

Eerst netjes klikken: en daarna lezen en ondertussen luisteren.

Vreemd hoe het gaat. Ik ben niemand meer in mijn loopschoenen en afgewassen sportkleren. Geen Kruimel, geen mama, geen collega. Ik ben twee benen die alles dragen. Ik draaf met de zon in mijn rug. Ik loop mijn schaduw achterna en voel hoe mijn lijf warm wordt. Ik ga er nog van houden. Van voeten die zelfstandig gaan lopen. Van handen die maaien. Van zweetdruppels die er wel zijn, maar die je niet voelt. Van alleen nog adem zijn, want die steek daar in mijn rechterheup die wil ik niet voelen. Van de warme avondlucht en het gevoel alleen maar te lopen. Draven op de tonen van de muziek in mijn oren en voor de rest helemaal en absoluut niets.

Raden
Je bent een raadselspelletje op jezelf.
Vragen leveren nog meer vragen op. Antwoorden stellen ons voor nieuwe raadsels.
Je leeft soms in een eigen wereld waar gisteren evengoed morgen kan zijn.
Waar de grens tussen willen, dromen, verlangen en waarheid nooit scherp is.
Je suist als een springbal door jouw wereld en gooit ons af en toe een kruimel informatie toe.
Je hebt je eigen leven en wij hebben er steeds meer het raden naar.