In vertraagd relais
Of het moet zwaar vertraagde nestdrang zijn (van nummer 1 en 2, welteverstaan) of het moet de horror van de kerstdagen zijn die nog steeds op mijn netvlies gebrand staat. De horror bij het zien van het aantal en de grootte van de cadeau's die mijn schoonouders ons huis binnenstouwden. De laatste maand voelde het alsof ons huis te klein was om alle spullen binnen de muren te houden.

Tijd voor schoon schip.

Als een rusteloos dier werk ik kast na kast af. Kamer na kamer en stouw vuilniszak na vuilniszak vol. Geen tijd voor sentimentaliteit die altijd mijn handelsmerk was. Als ik erover kan vallen, vliegt het buiten.
Heb je iets nodig? Passeer dan net voor we naar de Kringwinkel vertrekken eens aan ons huis, grote kans dat het in de kofferbak ligt.

Weg
Samen met 2009 en de pakjes onder de kerstboom is het plotsklaps weg. Het 'jingle bells-gevoel', het 'it's the season to be jolly' en ook de drang naar lichtjes en pinkelingskes.
Samen met 2010 verdween de kerstboom naar de tuin, de naalden in de vuilnisbak en de lichtjes onderin de kelder.
Het is tijd voor nieuw, groen en fris.

En om 2010 het goede voorbeeld te geven plantte ik deze middag drie hyacintjes op onze dressoirkast.

Dat begint hier goed

Ofwel hebben er te weinig mensen mij 'een goede gezondheid' gewenst.
Ofwel zal ik er vroeg vanaf zijn dit jaar.

Anyhow... ik ben ziek. Met de hoofdletter 'Z'
(en de rest mag u er zelf bij denken)