Er was eens 24 jaar geleden...

Lilith is benieuwd is naar mijn eerste communiekleedje compleet met strikjes, kant en het gipskruid in mijn haar. Kijk en wees teleurgesteld



Ik was een jongenmeisje. Kleedjes en rokjes waren niet aan mij besteed, of eerder aan mijn mama waardoor ze dus niet in mijn kleerkast terechtkwamen. En als 6-jarige sloeg ik zelf nog niet aan het winkelen. 6 jaar was ook de leeftijd dat ik om 'lang haar' begon te zeuren. Daarvoor werd het goed kort gehouden. Makkelijk en niet nodig om te kammen. Op mijn eerste communie had ik voor het eerst in mijn leven haar dat over mijn oren hing.

Geen kleedje dus met kant en strikjes. Een degelijke witte broekrok, een wit T-shirt waarvan ik me nog steeds herinner dat het bijna onmogelijk was om mijn hoofd door te wringen en een witte pull. Dat wollen vestje was enkel maar omdat het koud was die dag. Het boeketje hoorde bij een dansje dat we op het einde van de mis moesten doen.

Dit is trouwens ook de enige foto die ik zelf heb. De stapels en stapels foto's die er zijn liggen veilig opgeborgen in mijn vaders bureau...

Kan dit stokje nog verder vliegen? Marie, Maaike en Annelysewaren jullie overladen met strikjes en lintjes?

KleineMeid,

Voor het eerst sinds lang brulde jij mij niet wakker, maar was je nog een hoopje zachte slapende baby toen ik je kamer binnenkwam. Er zullen dagen komen dat ik op dat moment zacht over je hoofd wrijf. Of een zoen op je neus druk. Misschien zal ik ooit de deken van je aftrekken, luidruchtig gordijnen openschuiven zodat je ineen krimpt van de zonnestralen. Maar niet vandaag. Deze morgen hurkte ik naast je spijlenbedje en keek naar het vuistje dat één spijl vastklemde. Ik keek naar je lange wimpers, neergestreken op je wang. Naar je gezichtje dat nog voor even helemaal ontspannen was. Ik slorpte op hoe klein je bent in je slaap. Het enige wat ik miste waren je grote, donkere ogen.

Toen werd je wakker. Eén en al lach, energie en beweging. Van klein naar groot in een vingerknip.

Ik zal het nooit meer allebei kunnen hebben met jou.

Inspiratie

Er ligt een Flow op tafel. Ik merk nog net zijn 'ik-vond-dit-wel-iets-voor-jou'-glimlach en laat me in de pagina's zuigen. Soms is er niets beter dan letters en papier. Mooie dingen ontdekken. Ruimte om zelf te schrijven.
Ergens in de pagina's lees ik 'Je kan zoveel mooie dingen doen met papier.' Op dat moment klapt de wereld toe rond mijn hoofd. Ik trek mijn Moleskine voor me en ik schrijf. Ik doe niet mijn best om mooi te schrijven, ook niet goed of interessant. Ik schrijf net zoals een kleuter danst. Blij en de wereld om zich heen vergeten.