Ontploffingsgevaar

Enkele weken geleden gedropt in ons huis. Een ongeleid projectiel dat steeds weer tot ontploffing komt.
Krap 90 cm
Ongeveer 14 kg
Bruin haar en bruine ogen.
Lijkt bedrieglijk goed op KleineMeid.

5 jaar geleden

Vijf jaar geleden lag ik nu in de tuinzetel. Strategisch geplaatst onder de pruimenboom, met hoofd in de schaduw en voeten in de zon. Links een stapel boeken, rechts water en proviand. Het doel was om zo weinig mogelijk te bewegen. Want hoe zeer ik ook wou, met een 40-weker in mijn buik had ik die bewegingsmogelijkheid simpelweg niet meer. Het doel was ook om nog zo weinig mogelijk buiten te gaan. Want diezelfde 40-weker zorgde ervoor dat ik in geen enkel stuk zwangerschapskledij paste. Alleen die ene short van mijn Lief ging nog rond mijn heupen. Vijf jaar geleden was ik aan het wachten, al veertien dagen lang, op wie dat kleine geweld binnenin mij was.

Vandaag hol ik van winkel naar winkel. Voor taart, dat ene cadeau dat eindelijk binnen is, versiering. En o ja, dan wil ik ook nog een verjaardagshemd maken voor dat kleine geweld en mag er getrakteerd worden in de klas met cake en vlaggetjes en boekjes.

Vandaag wil ik graag vijf jaar terug zijn: liggen, genieten en wachten. Morgen zal ik blij zijn dat we vijf jaar later zijn. Ballonnen, slingers, cadeautjes uitpakken en zelfs dat feestje met een heleboel andere vijfjarigen zullen heel wat beter zijn dan KleineVent's lange, lange intrede op deze wereld.

Bellen

Rond en rond en rond draai ik, met in mijn handen het bellenblaaszwaard van KleineVent. Een wervelwind van blinkende bellen dwarrelt rond KleineVent, KleineMeid en mij.
Zij springen en prikken. En ik blijf draaien en draaien.
Tot de wereld golft.
Tot alles draait.
Tot mijn buik niet meer krampt van wat zwaar op mijn lijf weegt.
Tot ik die ene vlinder voel kriebelen en lach.