In de sjakosj

Zij begon ermee (en velen volgden): De - op dit moment - ultieme post wanneer de inspiratie wat moeilijker bij de lurven te vatten is.
Keer je sjakosj om, maak er een foto van en zet het op je blog. Aangezien ik al meermaals de binnenkant van mijn hoofd en ziel op dit scherm loslaat, is het maar een klein stapje naar de inhoud van mijn sjakosj.

(de sjakosj zelve: een eerste testversie van de Boleo)

- Mijn agenda. Naar het mooie voorbeeld van Polkadotjes en credit aan mijn boekbinder-papa om de kaften zo netjes te assembleren.
- Mijn werk-notaboek opgefleurd met een sticker uit de Flow
- Een to-do-post-it boekje. Ideaal om mijn lijstjes niet kwijt te raken.
- Programmabrochure waar ik werkgewijs heel wat uren mee zoet ben.
- GSM en lader
- Mijn persoonlijk notaboek voor alles wat door mijn hoofd schiet. Gevonden bij Papiermier
- Pennenzak volgens het recept van Oontje.
- Huissleutels met de saaie Delhaizesleutelhanger en autosleutels.
- Muntjes
- Paperflags. Om altijd en overal papiergewijs mijn weg terug te vinden.
- Balpen
- Portefeuille
- Koekje
- Paraplu, met het voorspelbare Belgische weer in het achterhoofd.

Ontbreken op foto: brooddoos, mandarijnen (in verschillende fases van gepletheid) en een boek.
En u, mogen we even in uw sjakosj loeren?

Weg lopen

De zon kleurt de hemel rood en paars. Het ruikt naar herfst, naar natte bladeren en mul zand. Het voelt als herfst, met warm zweet op mijn rug en koude lucht op mijn voorhoofd.
Rustig lopen we onze wekelijkse toer. Niet opgejaagd door opgelegde kilometers, tijden of afstanden. We lopen ons rondje zoals we dat al sinds maart doen. Naast de velden die eerst begroeid waren met onkruid, daarna vers omgeploegd om dan helemaal uit te drogen tijdens de te warme lente. We liepen langs frisse plantjes die later in de zomer hoge maïsplanten werden.
De velden zijn nu weer kaal. Het is bijna weer even koud als toen we begonnen.
Het ziet er waarschijnlijk vredig uit, als je ons zo samen ziet draven. Niet snel, wel perfect in cadans. Voeten in hetzelfde ritme, armen in hetzelfde ritme en witte wolkjes die ons pad markeren.

Maar niet alles is zo vredig. In mijn oren klinkt op eindeloze repeat dit:

Het enige lied dat mijn voeten altijd in het juiste ritme laat lopen.

Autumn on my mind

De herfst is in het land. En zondag om 12.34 was het plots écht herfst. De jongste sliep, de oudste verkondigde dat hij ook een beetje wou rusten in ons bed. Ik warmde mijn kersepitkussentje op, palmde het beste plekje van de zetel in, stal meteen ook de twee zachtste kussens vanonder Lief zijn neerzakkend hoofd, krulde op met een boek op mijn schoot en drapeerde het grootste en zachtste tv-dekentje over het geheel.
"Het voelt als Sinterklaas", mompelde ik genietend. Wat zoveel wil zeggen als: Het is een heerlijke dag om binnen te blijven, hoogstens onderbroken voor een wandeling buiten in de koude wind, alleen maar om rode wangen en koude handen te kunnen warmen aan iets warms en lekkers.
"Het is nog maar net herfst en jij denkt al aan de winter", mompelde mijn dommelende lief
"Sinterklaas valt wel in de herfst", weerlegde ik.
"Maar Sinterklaas voelt als winter", besloot hij met het laatste woord.

En u, herfst of winter?