9 jaar

9 jaar, realiseer ik me. 9 jaar al doe ik mijn ding hier op Kruimels. (Of 9 jaar en 12 dagen om helemaal correct te zijn). 
Mannekes, wat is dat lang. En toch lijkt het als gisteren dat ik het fenomeen 'bloggen' ontdekte en met een ietwat verhoogde hartslag mijn eerste bericht de wereld instuurde (wat geen kat op dat moment natuurlijk las). 
9 jaar verder. Twee jobwissels, twee kinderen, twee nominaties voor 'blog van het jaar', een verbouwing en eindeloos veel mijmeringen.
En als ik terugkijk bedenk ik dat ik mijn naam goed gekozen heb. Dit is geen blog waarvan de bezoekerscijfers kraken. Niemand heeft mij ooit aangewezen met de woorden 'dat is die van Kruimels' (hoe zou je ook met het schrijnend gebrek aan foto's hier, en ook, godzijdank). Ik ben een oude blogger, geen bekende. Maar ik hou van mijn kruimels hier op het web. Ze zijn wat ze zijn. Kleine stukjes uit mijn leven, een hoekje en een kantje uit een groter verhaal die er altijd zullen zijn, net als de kruimels die altijd op de vloer liggen.

Dus in trouwe donderdag-vraagdag-traditie, maar even retorisch. 
9 jaar, is dat reden voor een feestje, een weggeeffeestje?

Leeshonger

Na de avondrush richting huis, koken, eten, bad en bedritueel is er een klein stukje van de dag dat van mij is. Helemaal van mij alleen. En meestal kan ik niet kiezen wat ik er mee wil doen. Een toer gaan lopen, achter de naaimachine kruipen, in de zetel tegen Lief aan nestelen, in bad dobberen of lezen. Deze week was het makkelijk. Deze week stond 'The fault in our stars' op mijn Kobo. En dan lees je zo'n zinnen:

“I wanted to know that he would be okay if I died. I wanted to not be a grenade, to not be a malevolent force in the lives of people I loved.”
*
“Some infinities are bigger than other infinities.”
*
“Sometimes, you read a book and it fills you with this weird evangelical zeal, and you become convinced that the shattered world will never be put back together unless and until all living humans read the book. And then there are book which you can't tell people about, books so special and rare and yours that advertising your affection feels like a betrayal.”
*
“Sometimes people don’t understand the promises they’re making when they make them,” I said.
Isaac shot me a look. “Right, of course.But you keep the promise anyway. That’s what love is. Love is keeping the promise anyway. Don’t you believe in true love?”

Dus, ik kan je veel vertellen over 'The fault in our stars' van John Green.
Maar dat ga ik niet doen.
Lees het en maak dat je tijd genoeg hebt om te kunnen doorlezen.

Morgen

Morgen zit ik daar waar minstens de helft van alle bloggende vrouwen zal zitten. Alleen, of toch zonder Lief en kinderen. En ik heb een brede glimlach op mijn gezicht. De ene helft van de glimlach is bestemd voor morgen. Een hele dag tussen gelijkgestemd volk. Volk dat ook zot is van stof en draad. Die weten waar je het over hebt als je zucht dat je de nieuwe Petit Pan zo mooi vind.
De andere helft van de glimlach is bestemd voor het feit dat ik morgen daar alleen ben, zonder kinderen. Want hoe graag ik ze ook zie,er is een grens aan hoeveel kleurplaten er samen gekleurd worden, hoeveel keer we samen een rondje naar het speelplein fietsen en hoeveel keer er hoge hoge duplotorens gebouwd worden. Er is een grens aan mamaplakken en dreigen met boekvernietiging als moeder iets anders durft doen aan de keukentafel dan kleuren. Die grens lag ergens deze morgen. Zo ergens na de vijfde Minnie Mouse en Rox die ik mee moest helpen inkleuren.

Dus morgen loop ik tussen gelijkgestemd volk en ga ik iets maken, hoogstwaarschijnlijk voor mijn kinderen.