'Het is vakantie', spelt Lief me voor de tigste keer uit. Want wanneer een dag vol met KleineMan erop zit en die diep in slaap in zijn bedje kampeert, heb ik nog een lijstje om u tegen te zeggen waar ik me op wil storten:

- lezen
- Kruimels
- Jasper's eerste-jaar-album verder afwerken
- ramen die moeten geolied worden
- een muur die nog een lik verf nodig heeft
- een was/strijk/plas-tsunami die nooit lijkt te stoppen
- verder schrijven aan die tien pagina's die eruit rolden zonder moeite, en nu doorbijten...
- en dan nog enkele werk-spullen...

'Het is vakantie', benadrukt Lief nogmaals. Ik hum afwezig in de hoop dat hij het voorbij laat gaan en beantwoord snel een aantal mails. Niet omdat ik zo'n workaholic ben, maar omdat ik ander hopeloos-hopeloos tegen de muur zal aanknallen wanneer ik terug aan de slag ga.

'Het is vakantie', dreigt Lief en ik klap mijn laptop toe, nestel me in de zetel en duik in Harry Potter nummer zeven. Eén maal in de hangmat vastgebonden worden was niet zo erg, maar met die donkere onweerwolken boven onze tuin riskeer ik het liever geen tweede keer.

Da!
We zijn een wijsvingertje rijker. Eentje die al een tijdje vasthing aan KleineMan, laat mij duidelijk zijn, maar het wijsvingertje heeft sinds een week of wat een eigen leven.
Da!
Ja, een grote vogel.
Da!
Ja, de blaadjes aan de bomen.
Da!
Ja, een verrotte pruim. Neen - niet opeten!
En toen ontdekte het wijsvingertje mijn nieuwe slippers. De Da! bleef achterwege, vervangen door een verwonderde Ooh! terwijl er an de kraaltjes op de bandjes geprutst werd. Een voor het oog van mama's verborgen wereld leek verscholen in de blinkende wirwar van kraaltjes.
Ooh! daar moet je wel met je neus op zitten.
Ooh! ik wiebel met mijn grote teen.
Knap! en zo maakte mijn rechterteen meteen kennis met een kersverse hoektand.

08.07.07
Even een flashback naar twee weekends terug. Na een mooi trouwfeest (deel I) in Zwitserland, trokken we met het volledige gezelschap al kabelliftend naar de top van de bergen. En wat doe je als je met je 13 maanden voor de eerste keer op 3300m hoogte bent, danig geïmponeerd door bergen met sneeuw op en al...



Juist,
Heel even rondkijken
Duim in de mond
Hoofd wegstoppen in de draagdoek
En de rest van de tijd slapen..

Tijd?
Mijn buurvrouw moet een nieuwe heup krijgen. En ze is op zoek naar een tuinman, want die tuin onderhouden... dat lukt niet meer.
Dat was wat ik opving terwijl ik onze achtergevel een nieuw kleurtje gaf.
Mijn buurvrouw had zich al met de telefoon op het terras genesteld toen ik met verf en kwast ons plat dak op kroop. Ze nam afscheid toen ik de laatste borstel uitspoelde. Er kwam geen enkel ander onderwerp aan bod behalve heup en tuin.

Ofwel kan mijn buurvrouw bijzonder lang doorbomen over één onderwerp;
Ofwel schilder ik bijzonder snel.

Bekentenis
Tijd om het onder ogen te zien: ik ben een onhandige mama met een roekeloze uk.
Hij kruipt sneller dan zijn knietjes hem dragen kunnen.
Hij denkt dat alles stevig genoeg is om zich aan recht te trekken.
Eenmaal hij op zijn twee voetjes staat, vergeet hij dat hij nog niet helemaal alleen kan staan.
Hij heeft een blauw oog, maar gelukkig zijn de twee bulten op zijn voorhoofd bijna niet meer zichtbaar.
Gisteren glipte hij door mijn handen heen kopje onder in bad en deze morgen hielp ik MeneerBanaan hoogstpersoonlijk naar de filistijnen.

Ik ben een onhandige mama met een roekeloze uk.
Ik ben een mama, zo goed ik kan.

Ziek
Van een ikbenal13maandenkanalleszelf-ventje is hij veranderd in de grootste knuffelbeer denkbaar. De wereld uit de holte van een arm, meer kan er niet bij vandaag. Hij tatert, brabbelt en murmelt hele verhalen met zijn oogjes halftoe. Hij gloeit als een knetterend kampvuurtje en waagt zich slechts aan halve glimlachjes. Ons lijf telt al twee dagen tien kilo meer op de linkerarm, wanneer hij zijn hoofdje op je schouder knuffelt en vastbesloten is daar het volgende uur te kamperen.
Het is hem gegund. Een zieke mag gerust wat meer, maar ik verlang terug naar mijn eigen kleine Stevie McQueen die wanneer je even niet oplet uit de kamer ontsnapt om opnieuw een kast te demonteren.

Het pak ...
stond al uitgepakt en geïnstalleerd (dankje papa) toen we vanacht om 1u30 doodmoe na een lang weekend Zwitserland ons huis binnentuimelden.
Vanmorgen mocht ik het uiteindelijk uittesten. In pyama en toch wel wat fris voor het de tijd van het jaar, maar ik lag er toch maar mooi te wiegen en schommelen terwijl Jasper en Lief in koor Happy Birtday zongen. Ik zwaaide gelukzalig naar een verbaasde buurvrouw en wees Lief al aan waar ik mijn cadeautje wilde. Daar dicht genoeg bij de krulwilg voor schaduw, maar toch nog voldoende in de zon om mijn benen zomers bruin te laten kleuren.
Nu nog een stevige portie zon bestellen,
een hoge stapel boeken naar beneden slepen
en ik ben niet meer weg te slaan uit mijn tuin...

*klik*

Beetje verward
Ik sta voor het draaimolentje met kaartjes. Een bonte keuze aan kleuren, figuurtjes aan tekstjes en ik foeter op mezelf wegens weer geen lijstje mee...

Ik bijt op mijn lip, denk diep na en verzamel:
Een "veel geluk" voor de trouw dit weekend.
Een "Succes" voor hij die een nieuwe job binnenhaalde.
Een "Liefs" gewoon voor de liefste die er is.
Een "Proficiat" voor hen en hun een nieuw huis.
Een "Gefeliciteerd" voor een kleine baby die op komst is.
En nog "Proficiat" voor de jarige.
Ik kijk weifelend naar de laatste kaart op het stapeltje.
Verjaardag?
Wiens verjaardag? En plaats ze dan terug in het rekje.
Mijn verjaardag...

Vlieg met me mee
Nog drie dagen en dan vertrekken we voor een weekend naar Zwitserland,
met het vliegtuig
en met Jasper.
En ik wil me mentaal wapenen. Want denken en doen dat zijn twee verschillende dingen. Vooral wanneer het doen vrij dichtbij komt en het denken meer een impulsbeslissing was.
Dus goede en minder goede ervaringen graag hieronder, zelfs de ware horrorverhalen zijn welkom. (Die laatste dan vooral om te checken hoe ver mijn fantasie in overdrive kan gaan.)

Want ik begin me toch af te vragen…
Is het een beetje handig, een baby verschonen op zo’n krap vliegtuigtoiletje?
Hoe hou je een KleineMan die vooral wil kruipen en stappen wat bezig op je schoot?
Hoe ver kan een weggekeilde drinkbeker vliegen in een vliegtuig?
Vinden andere passagiers het heel erg om non-stop het zelfde kinderliedje te horen? (Is er een kans dat iedereen aan boord “Klappen in je handjes, blij-blij-blij” zal meezingen?)
Wat is een baby/peuter-alternatief voor kauwgomkauwen bij het opstijgen?
Hoe heb je al het materiaal voor een baby/peuter op een vliegtuig, makkelijk en vooral compact bij de hand?
En vooral… welke repliek steek ik best in mijn binnenzak voor de man die naast mij zal zitten en een twaalfde gepijnigde zucht slaakt, wanneer KleineMan het vijfde kwartier non-stop-krijsen-want-ik-vind-het-vliegtuig-maar-niets ingaat…

28 -1 week

Nog één weekje en dan tikt de teller weer eentje omhoog.
Van 27 naar 28 en dat betekent dat ik Lief alweer drie weken bestook met hints. Want een derde jaar op rij zonder een cadeautje dat van mijn verlanglijstje geplukt werd, neen dat zal niet lukken.

Twee jaar geleden gingen we zeilen.
Een jaar geleden was er een kersverse KleineMan en Lief die de dag voordien 'o ja, morgen ben je jarig' het stad in spurtte.

Dit weekend stuurde Lief me met een smoes naar de winkel. Ik was net te vroeg terug om hem met een inmens karton pak te zien zeulen. In gedachten loop ik mijn verlanglijstje af. Boeken, cd's en wat ik toch nooit zal krijgen. Zonder medelijden voor Kruimels die sterven van nieuwsgierigheid werd het pak in de kelder geplaats, het label afgescheurd en voor mijn ogen versnipperd en nu zit er niets anders op dan nog een week rond het pak te draaien.