Ik doe het mezelf aan

Volgens mij is dit liedje in de oren van mijn eilandbewoner het sein voor: 'ik wil die handen en voeten zien!'

Doorwerken
Witbestoft strompelt hij de trap af. Zijn haar is niet langer zwart, maar grijs. Er kleven spettertjes gips op zijn neus en hij niest onophoudelijk, maar zijn ogen blinken.
Nog één laag en dan kan ik schilderen.
Hij denkt al maanden in etappes: eerst de zolder uitruimen, dan kan ik afbreken / eerst de container vullen, dan kunnen we isoleren / eerst nieuwe ramen steken en dan kunnen we opbouwen…
Mijn buik is zijn deadline. Over kleuren wil hij niet te lang discussiëren, noch over vloerbedekking of inrichting. Het wordt hoe dan ook mooi, als zijn Puk in de kamer slaapt waar hij nu zo hard aan werkt.

Herinneringen



Hij was drie weken groot. En keer op keer leek hij bij het horen van mijn hartslag terug in het bolletje te plooien dat zo kort geleden nog de hele wereld voor hem leek.
Ik heb gedanst met hem. Uren en uren aan een stuk. Steeds meer op dit liedje. Soms met tranen op mijn wangen. Soms met een grijns van oor tot oor. Vaak heb ik hem zo in slaap gedanst. Af en toe vielen ook mijn ogen toe. Samen keken we hoe de regen de krulwilg in de tuin geselde. Hoe de zon een dansende straal stofjes tevoorschijn toverde.
Hij en ik zijn onlosmakelijk verbonden in dit liedje. Noem het ons liedje. Zelfs nu hij zich zijn bolletje alleen nog maar 's nachts lijkt te herinneren wanneer een nachtmerrie te echt is voor een KleineMan.