En?
Bent u het nog niet beu? Enkele vage flarden over meer buik dan Kruimel. Over lastig, zwaar en aftellen. En niet meer dan dat? Of het moet een liedje zijn.
Ik doe mijn best, echt waar. Maar mijn omgeving werkt niet echt mee.

Telefoontjes of ie er al is - (neen, we zullen echt wel iets laten weten)
Geïnteresseerd informeren hoe lang nog - (als ik dat nu eens wist, ik zette streepjes op het behang)
Is het nog niet te zwaar - (kijk eens goed hoe ik waggel en puf, dat geeft het een beetje weg, niet?)

En als kers op de taart mijn KleineMan deze morgen met een chocobesmeurde wijsvinger naar mijn buik: 'Nie beebie, is olifantje!'

En ondertussen...


Hiermee hou je het wel uit tot aan de bevalling, lachte de boekenverkoper terwijl hij de krap 700pg dikke turf in een plastic zakje liet glijden.
Met mijn huidig leestempo hoop ik dat er ook heel wat doorwaakte nachten met Puk in levende lijve in mijn armen zullen bijzitten...

Weet niet
Meer buik dan Kruimel raap ik mezelf elke morgen weer bijeen. Ik heb alle tijd van de wereld om te slapen, te lezen, films te kijken of aan een slakkentempo de was weg te strijken. Maar veelal lig ik gewoon wat naar buiten te kijken. Er branden kaarsjes en de verwarming zoemt de hele dag. Buiten tover je nog nét geen ademwolkjes tevoorschijn, zie ik aan de voorbijgangers. De herfst doordringt me tot in de toppen van mijn tenen. Ik kijk naar buiten en voel met mijn hand hoe Puk nogmaals het dagelijkse dansrepertoire afwerkt. Norah Jones zingt en voor de rest is er niets...
Ik zal het zo missen.
Ik zal zo blij zijn dat het voorbij is.
En dat allebei tegelijk.