Zingen
'Parte Wiet zingen, mama?' Op de achterbank blinken twee donkere oogjes boven een autobrede glimlach.
Ik heradem. Dit is een makkelijker verzoek dan pakweg 'Krokodille zingen, mama?' of 'Kangoe-oe zingen, mama?'
'Zwarte Piet, wiedewiedewiet. Ik hoor je wel maar ik zie je niet', zet ik uit volle borst in. En dan volgt er volledige radiostilte van mijn kant. Hoe ging het weer verder?
'Nog wiedewiedewie zingen, mama!" wordt kordaat geeist vanuit de autostoel. Dus zet ik mezelf op repeat. Voor de volledige dertig kilometer.

Google in de auto, het zou een gat in de markt zijn.

Leesvoer
De eerste weken met KleineMeid thuis brengen niet alleen bij-zon-der veel luiers, minikleertjes en verward slaaphoofd met zich mee. Ik moet ook weer even mijn boekenkast aanpassen. Want die lijkt me even boven het hoofd uit gestegen te zijn. In het holst van de nacht, wanneer ik me met Ilke in het licht van mijn bedlampje nestel, lijkt mijn volledige collectie opeens Latijn. Ik lees drie zinnen, schud even verward met mijn hoofd, herlees ze en knipper verdwaasd met ogen. Daarop klap ik het boek maar toe en staar naar Ilkes drinkende mondje.
Er moest dus aangepast leesvoer komen: Eten, bidden en beminnen.
En zowaar... ik kijk er zelfs naar uit om vanacht te moeten opstaan. Minstens één uur ongestoorde leestijd.

Moe

moe
moe
moe
moe
moe....