Opkikker
Net op het moment dat ik dreig te verdwalen in een net van punten en komma's, pingt mijn computer me weer bij de les. Ik hijs mijn oogleden op en poets de luttele drie uur slaap zo goed en zo kwaad mogelijk van mijn gezicht.
Twintig goed gekozen woorden vullen mijn scherm. Een simpel en klein compliment over niets, maar o zo raak.
Beter dan de zwartste koffie.
Beter dan blote tenen in met ochtenddauw bedekt gras.
Bijna even goed dan de glimlach van mijn KleineMeid die door KleineVent met zoenen overladen wordt. Bijna....

Zes plus een dag
Zes kaarsjes of een half, zo u wilt. At ze taart, ik zette er gisteren eentje op. Maar haar echte halfjaardag is voor mij pas vandaag. Om 10 uur 's morgens om exact te zijn.
Toen reed de vroedvrouw - twaalf uur nadat ze met haar in allerijl de verloskamer uitholden - een doorzichtig wiegje met lieve lading terug mijn kamer binnen. Sindsdien weet ik wat het is iemand vast te houden om nooit meer los te laten. Om te voelen hoe een hart barst van geluk en te lachen tot je mondhoeken scheuren.

Weg

Daar is het weer. Dat gevoel.
Het gevoel van waar is mijn auto? Mijn toilettas en wat kleren? Waar is de kaart en als ik aan de deur sta, moet ik dan links of rechts om er te geraken?
Dan wil ik de ruimte boven de vier wielen volstouwen. Met al wie ik graag zie en het weinige dat ik denk nodig te hebben. Dan wil ik rijden, naar daar waar het te koud is voor een mooie zonnige vakantie. Naar daar waar de namen onuitspreekbaar zijn en de lucht hemelsblauw. Waar er gekleurde houten huisjes staan en je nog kan spreken van wijdse vlakten. Dan wil ik naar daar waar ik ooit de mooiste zomervakantie van mijn jeugd beleefde. En dan denk ik, nog even tot zij wat ouder zijn.