F**** de computer
'Nog heel even en je maakt een duikeling het raam uit', dreig ik met uitgestoken wijsvinger.
Het scherm blijft bevroren.
'ZON-DER PAR-ACH-UTE!!!!', grom ik met mijn tanden opeengeklemd terwijl ik ritmisch op de toetsen beuk.
Er stijgt wat gepiep en gebrom op. Het scherm komt tot leven en tientallen waarschuwingsmeldingen bliepen op. Nog wat langer gepiep en het scherm gaat zwart. Dat was meteen het einde van een werkdag waar Word me tientallen alinea's te laat achterna kan. Van 8 uur starten en heropstarten. Van maniakaal elk geschreven woord opslaan uit vrees voor een computer die opeens de handdoek in de ring kan gooien.
Weet je wat, misschien moet ik het weer ganzeveer- en postduifgewijs aanpakken. Me ouderwets boven papier buigen en met laten leiden door het gekras van een pennepunt. En als jullie toch nog willen meelezen, dan mailen jullie me simpelweg jullie adres.

Doop
Ook de diaken weet nu over welke set longen onze dochter beschikt. Samen met alle opa's, oma's, nonkels, tantes, peters en meter. Gelukkig was er een boekje met de teksten voorhanden, zo kon iedereen zelf voor de ondertitels zorgen bij de dappere pogingen van de diverse voorlezers.

Maar het was mooi. Mooi met de hoofdletter M. Het weer, familie en vrienden, de bijzondere cadeau's en KleineMeid. Vooral KleineMeid.

Feest
De tent in de tuin heeft KleineVent al geadopteerd als zijn 'speelhuisje'. Zijn hele kleuter hebben&houden sleepte hij al het partyding in. Het gras is gemaaid, de planten zo goed en kwaad mogelijk gesnoeid, houtschors opnieuw op hun plek geveegd en er kwamen bloemen bij. Al zeg ik het zelf: onze tuin zag er nooit eerder zo fleurig uit.
Nu is het wachten. Wachten en hopen. Dat de zon morgen even vrolijk schijnt, dat oprecht uitgesproken woorden hun weg vinden naar het hart van iedereen die er zal zijn. Wachten op lekker eten en hopelijk een warme lenteavond. Maar vooral afwachten of KleineMeid nog steeds in haar kleedje past.