Aftellen
Ik zit in het plezierige deel van aftellen, ik heb vingers genoeg om de resterende dagen te vertegenwoordigen.
Nog twee vingers: zoveel weken tot mijn 2 een 3 wordt.
Nog één vinger: zoveel keer nog slapen en het is (weeral) feest.
Nog drie vingers: zoveel weken tot 'we gaan er vandoor'
Als een klein kind hou ik mijn vingers af en toe voor mijn ogen. Het komt in zicht. En ik verlang, met lijf en leden.

Waar ben je?

En plots was ze dus weg.
Weg als in: ik leg je even op je speelmat, maar daar lig je niet meer als ik twee minuten later terug kom.
Weg als in: op handen en knieën tussen zetel en salontafel kruipen op zoek naar iemand van 69cm en 8 en nog wat kilo.
Tot er opeens een gorgel opklinkt vanachter KleineVent zeteltje. En er daar een KleineMeid breed glimlachend met zwiepbeentjes ligt te wachten.
Kruipen doet ze nog niet, maar met rollen kom je ook al een heel eind.

Ik ben feeeel jaar
Deze nacht overwoog ik om KleineVent in een bonsaï-potje te planten. En KleineMeid meteen ook, terwijl ik toch bezig was. Want, KleineVent die is nog maar gisteren geboren en KleineMeid drie seconden geleden, wat mij betreft. Dat groeien mocht wat trager gaan.
Deze morgen meet ik KleineVent af op mezelf. Net tot aan mijn heup reikt hij. Hij telt minitieus op zijn vingers af hoe oud hij nu is en stuitert de rest van de morgen rond met zijn hand in een vreemd gewrongen klauwtje. 'Ik ben feeel jaar.' Ik geef mijn hart een schop en lach.
Hij is feeel (Jappers voor drie, nvdr).
Dat is groot genoeg.
Maar ook klein genoeg.
En ik hoop dat ik ooit leer om hem bij te benen in groeien. Want op dat vlak is hij me steeds te snel af.