Het is weer zover.
Wat is het minimum van wat ik niet kan missen? Of beter: wat is het minimum van wat ik niet kan missen om met twee kinderen op reis te gaan?
Ons huis is gereduceerd tot een stapeltje lijstjes. Gaande van eten over badkamer tot zwemgerei.
Onze avonden zijn gereduceerd tot zoektochten. Tot graven in het brein zoekende naar 'waar heb ik dat toen gelegd'.
We doen bijzondere vondsten. Vondsten die niet bijdragen een twee weken op reis, maar bijzonder niettemin.
We zijn dingen kwijt. Zo kwijt dat ik ervan overtuigd ben dat die tube zonnecreme zal opduiken tussen de plantenbakken in de tuin op het moment dat we pakweg onze koffers weer uitpakken.
Moest ik gewoon een touwtje aan ons huis kunnen knopen en dat meenemen, zou het geen reizen zijn. Maar op dit moment wel een stuk handiger.

Het is zover

"Op een zucht van de dertig word ik deze morgen wakker. Met een gefluisterde 'iep-iep-oera' van KleineMan en Kruimelpassende cadeautjes van Lief. Met gelukkig enkele nog steeds wilde en haalbare dromen in mijn hoofd. En een stamp tegen mijn navel toe van Puk."

... kon ik vorig jaar nog schrijven.
Vervang de zucht door 'een nieuwe voordeur'.
Vervang de 'gefluisterde iep-iep-oera' door een wilde 'lang zaze leve in de goria' met aangepaste dancemoves.
Vervang de stamp tegen mijn navel door een loeihard gebrul op het gezegende 5u10.
en dan kan je je een beeld vormen van deze eerste morgen met een '3' vooraan.
Maar Kruimelpassende cadeautjes zijn er altijd door mijn lieve Lief en die wilde en haalbare dromen zal ik altijd blijven hebben.

Al bij al, het is zo erg nog niet die 'dertig'
(daar, ik heb het durven schrijven)

Even '...'

...

tot later!