Zie ze gaan
De kleinste is nu ongeveer even lang uit mijn buik als ze er in gezeten heeft. Maar die buik zelf heeft dat nog niet door. Die hangt en papt nog alsof ze elk moment een nieuwe eilandbewoner verwacht. Om die illusie de wereld uit te helpen, diepte ik Evy en haar StartToRun weer op uit de diepten van Liefs Ipod.
'Lijf, zeg maar dag tegen deze papbuik', mompelde ik en sprinte gezwind de straat uit met Evy's eerste les in mijn oren.
'Kruimel, zeg maar dag tegen het levenslicht', mompelde mijn lijf terug toen ik op het eind van les 1 sterretjes zag en de kamer voelbaar transformeerde in een paardjesmolen.
Les twee pakten we samen aan in een gezapiger tempo. Mijn lijf vond het oké en de sterretjes bleven uit.
Alleen, die ene wandelaar die me bijna inhaalde.
'Zie ze gaan, zo traag.'
Ik heb afgesproken met mijn lijf dat we onze oren toestopten na de eerste drie woorden. En er voor de lol een uitroepingsteken achter plaatsen.
zondag 9 augustus 2009
woensdag 5 augustus 2009
Zomaar, een reisherinnering
Tanden krijgen is een pijnlijke zaak. Daar verandert vakantie niet zoveel aan. En zo kwam het dat ik om vier uur hupsend en wiegend met een snikkende KleineMeid door een stacaravan heen en weer ijsbeerde. Toen het er naar uitzag dat noch een pijnstiller, noch een verkoelende zalf, noch mijn gehups ook maar iets aan de geluidsoverlast zou veranderen schoot ik mijn kleren aan en knoopte mijn nachtterrorist in de doek. Ik liep de camping uit en stapte stevig door naar het strand. Het gezwinde ritme deed het gehuil onder mijn kin verstommen en samen snoven we de vertrouwde zilte geur op. Ik wandelde tot mijn hoofd leeg was. Ik wandelde tot het laatste greintje slaap uit mijn lijf verdwenen was. Ik wandelde tot mijn haar nat was van het opspattend water.
Ik wandelde.
De zon kwam op.
Mijn dochter viel in slaap
en ik voelde me rijker dan ooit.
Tanden krijgen is een pijnlijke zaak. Daar verandert vakantie niet zoveel aan. En zo kwam het dat ik om vier uur hupsend en wiegend met een snikkende KleineMeid door een stacaravan heen en weer ijsbeerde. Toen het er naar uitzag dat noch een pijnstiller, noch een verkoelende zalf, noch mijn gehups ook maar iets aan de geluidsoverlast zou veranderen schoot ik mijn kleren aan en knoopte mijn nachtterrorist in de doek. Ik liep de camping uit en stapte stevig door naar het strand. Het gezwinde ritme deed het gehuil onder mijn kin verstommen en samen snoven we de vertrouwde zilte geur op. Ik wandelde tot mijn hoofd leeg was. Ik wandelde tot het laatste greintje slaap uit mijn lijf verdwenen was. Ik wandelde tot mijn haar nat was van het opspattend water.
Ik wandelde.
De zon kwam op.
Mijn dochter viel in slaap
en ik voelde me rijker dan ooit.
woensdag 15 juli 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)