Plannen

Het ligt op tafel. De tekening van hoe ons huis er binnen een jaar kan uitzien. Voor het gemak denken we even weg wat er daarvoor moet gedaan worden. Dingen die veel stof, gruis, stenen en lawaai impliceren. En dat we eventjes ergens anders zullen moeten wonen, daar denken we ook nog niet aan. Wat we wel al voor ons zien is KleineMeid's derde verjaardag - volgend jaar. Hoe het dan misschien al af is (niet op een lik verf meer of minder gekeken). Waar we het mooi servies zullen zetten en waar de besteklade komt. Voor wie dat gezellige hoekje zal zijn. En het licht. Al het licht dat er zal zijn.

We willen er nu al wonen. Allebei.

donderdag-vraagdag

'Mama? Toen ik in jouw buik zat, waar was Ilke dan?'
En dat om tien na zes met - laat ons eens optimistisch zijn - twee uur ononderbroken slaap.

Over welke waarom-vraag moest jij eens diep nadenken?

De keerzijde van groeien

Blijf zo! Verander niet!
In hemelsnaam, groei niet zo!
Je bent perfect zo, met je meter minus 15 centimeter.
Met je woordenschat die enkele medeklinkers mist.
En je hartverscheurend enthousiasme voor iets kleins zoals een vallend blaadje.
Als je groeit raak ik jouw kleine ik kwijt. Zal je nooit meer zijn wie je was.
Want soms, als ik mijn neus in je pluishaartjesnek druk, zal het me een worst wezen tot welk prachtig mens je zal uitgroeien. Soms wil ik je voor altijd zoals vandaag.