Hiep hiep

Drie jaar geleden was ik het zat. Meer dan een week voor de datum dat ik het een beetje zat mocht beginnen worden. En opnieuw is de 'drie jaar later versie' van 3 november leuker dan die van 3 november 2008. Toen zat ik naar die gigantische buik te staren en me af te vragen hoe ik het pijnlijke gedeelte zou kunnen overslaan. Vanavond heb ik enkel op tafels en stoelen staan balanceren om slingers op te hangen. Hielden Lief en ik een klein balonnengevecht waardoor er een viertal balonnen minder aan hun touwtje hangen.

Het cadeau staat ingepakt.
De stoel is versierd.
De kroon staat klaar.

En boven is een klein meisje in haar slaap vast en zeker aan het oefenen hoe ze met één hand kan tonen hoe oud is ze.

Toon je kast

Mijn boekenkast en ik. Dat is iets speciaal. Daar kom je niet zomaar aan.
En eigenlijk vraag ik me af of ik de enige ben? Daarom in navolging van het 'mogen we in uw sjakosj kijken - postje'. Een 'kijk-dit-is-mijn-kast-postje'.

Eigenlijk is het niet meer dan een dertigtal wijnkisten op elkaar gestapeld. Op de overloop, tussen trap en slaapkamers. Maar ik kan me geen betere plaats inbeelden voor mijn collectie boeken. Het is één van de eerste dingen die ik 's morgens zie. Dat helpt al een beetje tegen het ochtendhumeur-monster. Vanuit bed (mijn favoriete leesplek) kan ik mezelf in twee stappen voorzien van nieuw leesvoer.

Na een mislukt experiment om boeken te sorteren op kleur, toch maar weer noodgedwongen volgens alfabet. Een wijnkist per letter. En dan zijn er nog wat kistjes over voor oude notaboekjes, mijn collectie Flows en poëziebundels.

citaat links:
Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
(Ida Gerhart)

En jij? Mogen we ook even in jouw boekenkast loeren?

Er zijn van die boeken waarin ik graag wil wonen. Waar ik tussen de pagina's wil kruipen om het verhaal in één ruk te inhaleren. Er zijn boeken waar de personages verhuizen van tussen de letters tot in mijn hoofd. Waar ik overdag aan denk: 'Hoe zou het met ze gaan? Hoe loopt het af?' Gelukkig wachten ze geduldig op mij. Altijd daar waar de bladwijzer bleef steken.

Room is zo'n boek. Jack is vijf. Hij woont met Ma in Kamer. Kamer heeft een gesloten deur en een lichtkoepel. Kamer is zijn wereld. Tot Ma vertelt dat er nog een wereld buiten Kamer is....
Ik steel mijn leesmomenten om te weten te komen wat er gaat gebeuren. Ik negeer de tv, blijf veel te lang lezen 's nachts en sta op voor iedereen wakker is (zelfs de verwarming. ) Jack en Ma gaan al de hele week overal mee in mijn hoofd.

Room is zo'n boek dat het lezen zalig maakt. Waar je helemaal in het verhaal verdwijnt en verbaast opkijkt als er twee kleuters ongedurig aan je broekspijpen aan het sjorren zijn.

Zo wil ik er nog.
Heb je tips? Gooi ze in de kruimels hieronder. Ik zal je dankbaar zijn (als ik van tussen de pagina's raak), mijn Lief, kinderen en huishouden misschien iets minder, maar ach...