donderdag-vraagdag: fout

In de beslotenheid van de auto kan ik op het lange stuk rechtdoor elke morgen en elke avond best wel eens los gaan op vrolijke muziek. Niets leuker dan keihard mee te brullen op muziek die het label 'fout' meekrijgt. Het doet er niet toe of de woorden juist zitten of niet. En je hoeft niemands opgetrokken wenkbrauwen te negeren.

Wat is jouw leukste "foute" nummer?

Contentement

'Contentement', denk ik. 'Dat is het.' Geen euforie, geen uitzinnigheid, maar iets dat vanuit mijn buik tot in mijn vingers, tenen en oren kruipt. Simpelweg contentement.

We hebben weer plaats. Ons kampeerdagen in eigen huis zitten erop en wij plakken niet meer opeen in twee kleine kamers. Onze zetel - vers uit de opslag - werd begroet als een oude vriend. De laptop en het oude bureautje werden weer herenigd. Er moet nog veel komen. Het is nog lang niet af. Ik kijk voor het gemak even niet naar de keuken die helemaal nog niet is wat het moet worden, naar de bouwput die ergens dit jaar nog een tuin moet worden en verlang nog wat verder naar de kachel en boekenkast die op mijn lijstje staan.

Want hier zit ik.
Aan de tafel in al het licht, met de nieuwe vloer die ik al zo lang wou (en waarvan mijn vader zei: 'als je mama dat had gezien, hing ik eraan en moest en zou er bij ons ook een nieuwe vloer komen). Met een oude kast die op een andere plek transformeert tot een wondermooi erfstuk. Ik roer melk door mijn koffie en kijk hoe de jongsten opnieuw hun ruimte nemen. In een mum van tijd palmen ze de ruimte in met auto's, kussens en imaginaire schooltjes.

Ons huis is opnieuw onze thuis.

Gek beestje in mijn hoofd

Al zes maanden vind ik het moeilijk te vatten. Ik weet wel dat ze onze tuin omgewoeld hebben tot iets dat niet verder te definiëren is dan een bouwwerf. Dat het in onze keuken was dat er plots een vaatwas, droogkast en diepvries broederlijk naast elkaar veel te veel in de weg stonden te staan. Ik voel nog aan mijn armspieren dat we 'wie niet weg is is gezien' gespeeld hebben met ongeveer 80% van onze huisraad. Ik voel dagelijks aan mijn tenen dat er meer meubelen in onze slaapkamer staan dan goed is.
En toch... is heel die verbouwing meer en meer buiten mij gaan staan. Alsof wij boven een verbouwing woonden van onzichtbare vreemden. De lasten daar ben ik mij bewust van. De lusten zag ik niet zo duidelijk.
En terwijl Lief in actie schiet en met meubelen op de trap gaat balanceren, giert het ongeloof door mijn lijf. En bijt ik op mijn tong om hem niet te vragen 'Bedoel je dat wij hier echt gaan wonen?'