Kwijt

'Waar is mijn giraf?', huilt KleineVent?
'Waar je hem hebt laten vallen', antwoord ik en zet me schrap.
'Ik heb al overal gezocht en ik vind em echt echt niet', klinkt het zielig uit de zetel.
'Kruimel!!!! Waar zijn mijn sleutels'
'Waar je ze het laatst neergelegd heb', probeer ik nog eens.
'Neen, daar liggen ze niet meer. Zeker dat jij ze niet verlegd hebt?'
'Heel erg zeker!'
'Mama, waar is tuutje', mengt de jongste zich.
En dan hebben ze me te pakken.
Alledrie.
Hoe graag ik ook wil zeggen: kijk eens goed. Zoek even. denk eens na. Ze zijn er in geslaagd om opnieuw op dat ene knopje te duwen. Dat knopje dat ervoor zorgt dat ik niets kwijt kan zijn. Dat maakt dat ik rusteloos kast na kast doorspit, op de grond ga liggen om onder de zetels te kijken en de wasmand uitschud op de grond om verdoken immigranten in het wasgoed op te sporen.
Dus laat ik mijn boek voor wat het is en ga ik pad. Ik vis de giraf uit zijn schuilplek aan de schoenenmand. Raap de sleutels op die half onder de kast gevallen zijn en dat tuutje, dat tuutje is niet te vinden. Maar gelukkig heb ik een geheime reserve aangelegd voor gevallen als deze.

Geen TomTom nodig hier. Mijn huisgenoten hebben een Kruimel.

Zwarte voeten
Ik hou van haar dat samenklit door restjes ijs, wat zonnecreme en een verdwaalde snottebel. Ik hou van lijfjes die niet stilzitten, maar zich van de glijbaan storten, in hoge torens verschuilen of door de branding roetsjen. Ik hou van kleren die de sporen van de dag tonen. Choco op een T-shirt, grasvlekken op shorts, een hoopje zand stiekem meegelift in broekzakken en rokzomen. Ik hou van plakzoenen met restjes lolly, perzik of koekkruimel. Ik smelt mee als ik hun roodaangelopen hoofdjes zie, met haar dat even terug in babykrullen krult in strengen tegen hun hoofd geplakt en hoe ze zich dan nog in de zandbak storten - om bij wijze van final touch - een laagje zand over hun bezwete lijfjes uit te strooien.

Maar het meest van al hou ik van drie paar zwarte voeten samen uitrustend in het bad. En de twee doodvermoeide kopjes links en rechts van me die loodzwaar van de dag tegen me aanleunen.
Ik hou van de zomer.

Zon zon zomerzon

Ik was totaal onvoorbereid. Nog met laarzen aan, pull en een jas voor de zekerheid. Met een sjaaltje om mijn hals. Toen ik om 9 u het gebouw binnenging waar ik die morgen moest zijn was het nog een grauwe lentedag, toen ik om 12 u buitenstapte liet de zomer zich op mijn hoofd vallen.

Ze kieperde een emmer aan beloftes over mij uit. De belofte van grassprieten onder blote voeten, waterdruppels op spelende lijfjes. Zand dat halve dagen langer dan gewild overal met je meegaat. De geur van een frisse morgen die een warme dag belooft. Het geluid van een camping die wakker wordt, waar kinderstemmen gestaag het geluid van vogels en krekels overstemmen. Het geluid van de branding, de smaak van zout. Gesis en geknetter van bbq's. Klepperende slippers, krakend stokbrood.  

Dat allemaal op de parking aan mijn auto, terwijl ik me uit mijn jas en trui pelde en overwoog of ik de dag blootsvoets kon verder zetten.