Het is weer zover.
Wat is het minimum van wat ik niet kan missen? Of beter: wat is het minimum van wat ik niet kan missen om met twee kinderen op reis te gaan?
Ons huis is gereduceerd tot een stapeltje lijstjes. Gaande van eten over badkamer tot zwemgerei.
Onze avonden zijn gereduceerd tot zoektochten. Tot graven in het brein zoekende naar 'waar heb ik dat toen gelegd'.
We doen bijzondere vondsten. Vondsten die niet bijdragen een twee weken op reis, maar bijzonder niettemin.
We zijn dingen kwijt. Zo kwijt dat ik ervan overtuigd ben dat die tube zonnecreme zal opduiken tussen de plantenbakken in de tuin op het moment dat we pakweg onze koffers weer uitpakken.
Moest ik gewoon een touwtje aan ons huis kunnen knopen en dat meenemen, zou het geen reizen zijn. Maar op dit moment wel een stuk handiger.

Het is zover

"Op een zucht van de dertig word ik deze morgen wakker. Met een gefluisterde 'iep-iep-oera' van KleineMan en Kruimelpassende cadeautjes van Lief. Met gelukkig enkele nog steeds wilde en haalbare dromen in mijn hoofd. En een stamp tegen mijn navel toe van Puk."

... kon ik vorig jaar nog schrijven.
Vervang de zucht door 'een nieuwe voordeur'.
Vervang de 'gefluisterde iep-iep-oera' door een wilde 'lang zaze leve in de goria' met aangepaste dancemoves.
Vervang de stamp tegen mijn navel door een loeihard gebrul op het gezegende 5u10.
en dan kan je je een beeld vormen van deze eerste morgen met een '3' vooraan.
Maar Kruimelpassende cadeautjes zijn er altijd door mijn lieve Lief en die wilde en haalbare dromen zal ik altijd blijven hebben.

Al bij al, het is zo erg nog niet die 'dertig'
(daar, ik heb het durven schrijven)

Even '...'

...

tot later!

Aftellen
Ik zit in het plezierige deel van aftellen, ik heb vingers genoeg om de resterende dagen te vertegenwoordigen.
Nog twee vingers: zoveel weken tot mijn 2 een 3 wordt.
Nog één vinger: zoveel keer nog slapen en het is (weeral) feest.
Nog drie vingers: zoveel weken tot 'we gaan er vandoor'
Als een klein kind hou ik mijn vingers af en toe voor mijn ogen. Het komt in zicht. En ik verlang, met lijf en leden.

Waar ben je?

En plots was ze dus weg.
Weg als in: ik leg je even op je speelmat, maar daar lig je niet meer als ik twee minuten later terug kom.
Weg als in: op handen en knieën tussen zetel en salontafel kruipen op zoek naar iemand van 69cm en 8 en nog wat kilo.
Tot er opeens een gorgel opklinkt vanachter KleineVent zeteltje. En er daar een KleineMeid breed glimlachend met zwiepbeentjes ligt te wachten.
Kruipen doet ze nog niet, maar met rollen kom je ook al een heel eind.