Zij die het snappen

Er zijn er die het snappen. Die weten wat het is: geen lees-toevlucht hebben. Geen boek in de schoudertas of op het nachtkastje. Geen wijsvinger die een woord markeert om niet te vergeten waar je bleef hangen.
Niet dat ik geen boeken heb. (Ja lach maar, jullie daar die mijn gang kennen)
Niet dat ik geen ongelezen boeken heb. (Ja lach maar harder, al wie mij ooit al uit een boek moest wegrukken)
Mijn collega snapt het.
'Het is net alsof je in een restaurant zit, maar niets van wat op de kaart staat vind je lekker'
Ik knik en samen sommen we titels op als ware het recepten om de honger wakker te maken.

Toch fijn, zo'n afwijking.

Ik werd 31.

Om 0:00 werd ik ’s morgens al brullend gefeliciteerd door een malcontente dochter.
24 uur later stond ik om 0:00 te luisteren naar David Gray. En beeldde me al dansend in dat ie alleen voor mij zong.

Op een verjaardag mag dat.

||

Daar tussen het pijltje en het vierkantje staat ie de pauzeknop.
En die druk in nu in. Tot andere dingen uit mijn systeem zijn en ik hier mijn woorden weer vind.

Donderdag-Vraagdag #13

Het gaat helemaal niet zo traag en langzaam als de letters hier laten vermoeden.

Er wordt gelopen, geschreven en gemaakt. Er wordt gegroeid met de nodige pijnen.

En tussen dat al in, wil ik buiten zijn met mijn neus in de wind en hoofd in de zon.

Tijd voor de pauzeknop?

Ogen toe

Ik doe het bijna zo automatisch als tandenpoetsen. Bloem, bicarbonaat en bakpoeder. Kristalsuiker en cacao.
Terwijl KleineVent roert meng ik melk, olie en een ei. KleineVent nog wat laten roeren en muffinbakjes vullen.
Twintig minuten in de oven. Twintig minuten waarin ik me even een goddelijke huisvrouw waan... tot ik blijf plakken aan de vloer waar KleineVent chocoladechips strooide voor KleineMeid.