En de Moleskine gaat naar....

 

De virtuele onschuldige kinderhand trok een nummertje. 

Ik telde en kwam uit op:

 

Tess, er komt een Moleskine jouw kant op. Mail jij mij jouw adresgegevens?

Ja, Kikker ik lees mee

Twee Meisjes In De Stad en .tonbouton hebben een leuk plannetje met boeken.
Iets met mooie woorden, lezen en post krijgen. Hoe waar en wat dat vertellen Kikker en Kikker je.

Ik doe alvast mee.

Missen 

Niet de kasten  - curverbakken zijn ook handig.
Niet het aanrecht op normale hoogte  - koken al staand op een trapje, het is iets nieuws.
Ook niet een afvoer die naar behoren werkt -  al staat deze op nummer twee.


Van alles wat ik mis - in onze keuken die eigenlijk amper een keuken te noemen is - staat de oven bovenaan het lijstje. Want vijf maand zonder de geur van zelfgebakken chocoladecake of muffins, dat is lang.

Enne psssst, je kan nog tot vannacht meedoen met de Moleskine give-away

Voor al de letters
Moleskine give-away

Ooit, voor ze overal te krijgen waren, kruiste een foto van een Moleskine mijn pad. En ik wist dat ik er een moest. Alleen wist ik niet waar ze te verkrijgen waren in Belgie. Een lieve bloglezeres uit Nederland bezorgde me een fantastische maandagmorgen. En sindsdien zijn mijn Moleskine en ik een constante geworden.


Lang moest ik dus niet zoeken naar een geschikt cadeau.

Voor al de letters
Voor al de lijstjes
Voor al de dromen
Voor al de herinneringen
geef ik een Moleskine weg. Eentje met een glanzende kaft en kraakheldere lege pagina's. (Alleen de eerste, daar schrijf ik iets op, voor jou).

Wat moet je doen? 

Laat hieronder een reactie na met een link naar of een citaat van een stukje dat hier ooit op Kruimels verscheen.
Ik ben benieuwd welke van mijn woorden ooit bij jou zijn blijven plakken.

Meedoen kan tot en met maandag 23 april.

9 jaar

9 jaar, realiseer ik me. 9 jaar al doe ik mijn ding hier op Kruimels. (Of 9 jaar en 12 dagen om helemaal correct te zijn). 
Mannekes, wat is dat lang. En toch lijkt het als gisteren dat ik het fenomeen 'bloggen' ontdekte en met een ietwat verhoogde hartslag mijn eerste bericht de wereld instuurde (wat geen kat op dat moment natuurlijk las). 
9 jaar verder. Twee jobwissels, twee kinderen, twee nominaties voor 'blog van het jaar', een verbouwing en eindeloos veel mijmeringen.
En als ik terugkijk bedenk ik dat ik mijn naam goed gekozen heb. Dit is geen blog waarvan de bezoekerscijfers kraken. Niemand heeft mij ooit aangewezen met de woorden 'dat is die van Kruimels' (hoe zou je ook met het schrijnend gebrek aan foto's hier, en ook, godzijdank). Ik ben een oude blogger, geen bekende. Maar ik hou van mijn kruimels hier op het web. Ze zijn wat ze zijn. Kleine stukjes uit mijn leven, een hoekje en een kantje uit een groter verhaal die er altijd zullen zijn, net als de kruimels die altijd op de vloer liggen.

Dus in trouwe donderdag-vraagdag-traditie, maar even retorisch. 
9 jaar, is dat reden voor een feestje, een weggeeffeestje?