Broer en Zus
De stof van mijn rok wappert zacht rond mijn benen wanneer wervelwind KleineVent de woonkamer insuist.
'Dag Zus', piept hij. Een 'boeink' en dan is het stil.
Ik kook verder, maar een onaangename kriebel kruipt omhoog naar mijn nek. Op dit moment moest ik al lang KleineMeid haar ongenoegen over 'DuwEensJeZusOmver' horen uitkrijsen. Ik laat alles vallen en been de woonkamer in. Hopend dat de uitbreiding van dat spelletje 'EnLegEenKussenOpHaarHoofd' eenmalig was.
En daar liggen ze: samen op de grond, wang aan wang kijken ze de sterren uit hun ogen naar de flapperkunsten van een vliegende draak. KleineVent die met zijn tong uit zijn mond Ilke's rammeldraak vliegend en duikend kunstjes laat maken. KleineMeid met open mond en opengesperde handjes.
Ik sluip terug de keuken in en kook verder, mijn oren minder spits, mijn hart gloeiend warm.
maandag 31 augustus 2009
donderdag 27 augustus 2009
Verdomd, toch geen loopblog
Eerst netjes klikken: en daarna lezen en ondertussen luisteren.
Vreemd hoe het gaat. Ik ben niemand meer in mijn loopschoenen en afgewassen sportkleren. Geen Kruimel, geen mama, geen collega. Ik ben twee benen die alles dragen. Ik draaf met de zon in mijn rug. Ik loop mijn schaduw achterna en voel hoe mijn lijf warm wordt. Ik ga er nog van houden. Van voeten die zelfstandig gaan lopen. Van handen die maaien. Van zweetdruppels die er wel zijn, maar die je niet voelt. Van alleen nog adem zijn, want die steek daar in mijn rechterheup die wil ik niet voelen. Van de warme avondlucht en het gevoel alleen maar te lopen. Draven op de tonen van de muziek in mijn oren en voor de rest helemaal en absoluut niets.
Eerst netjes klikken: en daarna lezen en ondertussen luisteren.
Vreemd hoe het gaat. Ik ben niemand meer in mijn loopschoenen en afgewassen sportkleren. Geen Kruimel, geen mama, geen collega. Ik ben twee benen die alles dragen. Ik draaf met de zon in mijn rug. Ik loop mijn schaduw achterna en voel hoe mijn lijf warm wordt. Ik ga er nog van houden. Van voeten die zelfstandig gaan lopen. Van handen die maaien. Van zweetdruppels die er wel zijn, maar die je niet voelt. Van alleen nog adem zijn, want die steek daar in mijn rechterheup die wil ik niet voelen. Van de warme avondlucht en het gevoel alleen maar te lopen. Draven op de tonen van de muziek in mijn oren en voor de rest helemaal en absoluut niets.
dinsdag 25 augustus 2009
Raden
Je bent een raadselspelletje op jezelf.
Vragen leveren nog meer vragen op. Antwoorden stellen ons voor nieuwe raadsels.
Je leeft soms in een eigen wereld waar gisteren evengoed morgen kan zijn.
Waar de grens tussen willen, dromen, verlangen en waarheid nooit scherp is.
Je suist als een springbal door jouw wereld en gooit ons af en toe een kruimel informatie toe.
Je hebt je eigen leven en wij hebben er steeds meer het raden naar.
Je bent een raadselspelletje op jezelf.
Vragen leveren nog meer vragen op. Antwoorden stellen ons voor nieuwe raadsels.
Je leeft soms in een eigen wereld waar gisteren evengoed morgen kan zijn.
Waar de grens tussen willen, dromen, verlangen en waarheid nooit scherp is.
Je suist als een springbal door jouw wereld en gooit ons af en toe een kruimel informatie toe.
Je hebt je eigen leven en wij hebben er steeds meer het raden naar.
maandag 24 augustus 2009
dinsdag 18 augustus 2009
Aah, daar gaat het dus om
En opeens gingen mijn voeten met mij op de loop. Ja, lees dit nog maar eens opnieuw: opeens gingen mijn voeten met mij op de loop.
Meestal is het andersom. Tenminste als ik Evy in mijn oren plug om in twintig minuten de kleur purperblauw te bekomen. Dan hijg en puf ik en tel ik gepijnigd tot 180 om zo het einde van de derde minuut lopen te halen. Want zelfs purperblauw ben ik blij dat ik AL drie minuten kan lopen zonder steendood neer te vallen op de kasseien waarover ik strompel.
Maar de laatste keer dus niet. Terwijl Evy in mijn oren toeterde hoe goed ik wel niet bezig was en dat dit toch veel vlotter ging dan ik gedacht had, niet? Wel toen keek ik naar beneden en mijn voeten die liepen. Die liepen zelfs vrij hard. En het voelde goed. Ik voelde me niet purperblauw. Ik voelde me zongebruind roze en ontspannen. En toen Evy riep dat ik flink was geweest en weer mocht wandelen, jogde ik vrolijk verder.
En opeens gingen mijn voeten met mij op de loop. Ja, lees dit nog maar eens opnieuw: opeens gingen mijn voeten met mij op de loop.
Meestal is het andersom. Tenminste als ik Evy in mijn oren plug om in twintig minuten de kleur purperblauw te bekomen. Dan hijg en puf ik en tel ik gepijnigd tot 180 om zo het einde van de derde minuut lopen te halen. Want zelfs purperblauw ben ik blij dat ik AL drie minuten kan lopen zonder steendood neer te vallen op de kasseien waarover ik strompel.
Maar de laatste keer dus niet. Terwijl Evy in mijn oren toeterde hoe goed ik wel niet bezig was en dat dit toch veel vlotter ging dan ik gedacht had, niet? Wel toen keek ik naar beneden en mijn voeten die liepen. Die liepen zelfs vrij hard. En het voelde goed. Ik voelde me niet purperblauw. Ik voelde me zongebruind roze en ontspannen. En toen Evy riep dat ik flink was geweest en weer mocht wandelen, jogde ik vrolijk verder.
Abonneren op:
Posts (Atom)