Onbegrijpelijk

Elke dag wachten ze op me.
Ze zijn het eindpunt daar waar ik stilval tussen dons en lakens. Een stapel waar de ene wereld op de andere rust wachtend op de tijd die ik voor hen heb. Elk met hun eigen pauzeknop, in de vorm van een bladwijzer. Ik ben misschien een vreemd beestje, maar ik kan echt voor mijn boekenkast staan en gelukzalig zuchten. Het is ook niets voor niets dat die in de gang staat, vlak naast de deur. En zo het eerste is wat ik zie elke morgen nadat ik uit bed gesukkeld ben.

Dus Lief, zeg nooit meer, maar dan ook nooit meer dat 'we die hoop papier die daar staat te staan in de gang maar beter in dozen op zolder kunnen stockeren.'

Je kent me beter dan dat.

MijnMakker

Toen hij en KleineMeid nog beiden dikke buiken waren stond zijn geboorte als eerste op de kalender omcirkeld. Maar KleineMeid was het echter wat sneller beu. Zelden heb ik zo gewacht. Met een piepkleine Meid in mijn armen keek ik reikhalzend uit dat andere mensje, dat ik mijn metekind mocht noemen.
Hij kwam met een rotvaart, twee jaar geleden. En zo stortte hij zich ook deze middag in onze armen toen we zijn 'twee' kwamen vieren. Geen kroon, wel taart en dan de auto. Een ventje met prioriteiten. En terwijl ik hem zie spelen, kruipen en rollen, weinig knuffels tolereert wanneer hij niet wil, verwonder ik me. Nog meer dan bij mijn eigen ukken verbaas ik me over wat een hart doet. Hoe het plaats maakt, ruimte geeft en mee groeit met zoveel jong geweld. Verbouwingloos hij nog steeds zijn eigen kamertje in mijn hart, niet langer met knuffels, maar met auto's en avonturen en eten, heel veel eten. ; )

Boekenbeurs

Met pijn in het hart bekijk ik de beelden van de Boekenbeurs. Ik wiebel mijn 'ik-wil-daar-zijn'-wiebel in de zetel. Maar Lief, KleineVent en KleineMeid zijn nog niet boekensnuister-compatibel.
Dus ik wiebel verder. Denk tegen beter weter in aan de jaren dat ik er een volledige dag sleet, covers lezend. Overweeg ik heel voorzichtig om alleen te gaan, maar jammer genoeg kletst mijn verlofsaldo zich eens goed op de billen wanneer ik check of er nog een dag kan uitgeknepen worden om naar Antwerpen te treinen.
Dus duik ik 's avonds met groot en klein in het bed om voor te lezen. Maak ze verslaafd aan mooie verhalen en boeiende prenten. We roepen samen 'O monster eet me niet op' en vieren de verjaardag van Mannetje Koek mee. Allemaal voorbedachte rade. Want binnen tien jaar zijn wij er met zijn drie vandoor naar Antwerpen. Drie, plus de visakaart.

Jarige Job

Na vier dagen 'twee' zet ze zelf met glimmende ogen 'angzazeeven' in. Om dan uit volle borst 'Oea' mee te brullen. En dan weer opnieuw. Want als je twee wordt, volgt er slechts een duo hoera's. Te weinig voor een KleineMeid.

De tweede verjaardag is zoveel meer dan de eerste. Het is papier geduldig van een pakje pellen. Decimeter voor decimeter. Niet goed voor het geduld van grote broers en lieve vriendjes. Het is rondjes draaien met je nieuwe kleedje, eten maken voor het volledige gezelschap in je nieuwe keukentje. Het is gebiologeerd kijken naar kaarsjes op een taart en heel erg voorzichtig proeven.
Het is komen knuffelen, voor heel even, om je dan weer in het speelgedruis te storten.

Geniet van je 'twee', KleineMeid. Ik weet dat ik het zal doen.

Hooligans

Ik had het moeten beseffen toen ik dacht: 'Wat zijn ze heerlijk stil'. Toen hadden de haren op mijn nek al moeten rechtstaan. Toen had ik moeten opstaan. In plaats daarvan bleef ik zitten. Genoot van de warmte die door de koffiemok mijn handpalmen verwarmde. Keek dromerig naar buiten, naar het spel van rood, oranje en bruin.
Het was pas bij een te luide 'Krrrr' dat ik mijn oren spitste. Het was pas bij de te slecht ingehouden giechel dat ik rechtstond. En het was toen dat mijn hart even stilstond. Het was toen dat ik zag hoe mijn nazaten 'Mr Toppit' blad per blad transformeerden tot confetti...