Vrij
De gynaecoloog knikte goedkeurend naar het scherm waar een onherkenbaar deel van Puk op te zien was. Een knik die mijn vrijbrief is om de zetel te verlaten, het huis weer uitgebreid te verkennen en vanaf maandag weer te gaan werken.

Wiegeliedje


(Mul Mantra - Snatam Kaur)


In de stilte van de dag weerklinkt het steeds meer. Dansen kunnen we nog niet. Ik mag niet en Puk houdt het voorlopig op dobberen. Maar samen luisteren we elke dag minstens een paar keer.
Ik sluit mijn ogen en stel me voor hoe het zal zijn. Dansen met een glimlach van oor tot oor, of met tranen in mijn ogen. Dansen terwijl de wind de krulwilg geselt of de regen roffelt op de koepel boven de keuken.
Ik streel mijn buik en fluister dat we nog heel veel zullen dansen samen... straks.

Met dank aan een klein broekventje.

Moeten
Na drie dagen weet ik het wel zeker. Iets 'moeten' is nooit leuk. Zelfs plat liggen in de zetel en moeten rusten, lezen en films kijken.
Na drie dagen heb ik het gehad. Ik wil naar buiten. Boodschappen doen, naar de bibliotheek, met KleineMan naar het speelplein. Ik gluur zelfs verlangend naar de stofzuiger om de vloer vol koekkruimels mee te lijf te gaan. Want voor één keer moet dat niet. Meer nog... het mag niet.