Zomaar, een reisherinnering
Tanden krijgen is een pijnlijke zaak. Daar verandert vakantie niet zoveel aan. En zo kwam het dat ik om vier uur hupsend en wiegend met een snikkende KleineMeid door een stacaravan heen en weer ijsbeerde. Toen het er naar uitzag dat noch een pijnstiller, noch een verkoelende zalf, noch mijn gehups ook maar iets aan de geluidsoverlast zou veranderen schoot ik mijn kleren aan en knoopte mijn nachtterrorist in de doek. Ik liep de camping uit en stapte stevig door naar het strand. Het gezwinde ritme deed het gehuil onder mijn kin verstommen en samen snoven we de vertrouwde zilte geur op. Ik wandelde tot mijn hoofd leeg was. Ik wandelde tot het laatste greintje slaap uit mijn lijf verdwenen was. Ik wandelde tot mijn haar nat was van het opspattend water.
Ik wandelde.
De zon kwam op.
Mijn dochter viel in slaap
en ik voelde me rijker dan ooit.

Zwaai&Zwier&Draai
Het gevoel van de laatste schooldag danst door mijn buik.
Van rapportkriebels, de laatste bel en een vreemdsoortig laatste afscheid van mensen op wiens neus je minstens 8u per dag zit.
Min vijf weken op mijn vroegere portie, maar het is vakantie niettemin.

zwaai
zwier
en
draai

Het is weer zover.
Wat is het minimum van wat ik niet kan missen? Of beter: wat is het minimum van wat ik niet kan missen om met twee kinderen op reis te gaan?
Ons huis is gereduceerd tot een stapeltje lijstjes. Gaande van eten over badkamer tot zwemgerei.
Onze avonden zijn gereduceerd tot zoektochten. Tot graven in het brein zoekende naar 'waar heb ik dat toen gelegd'.
We doen bijzondere vondsten. Vondsten die niet bijdragen een twee weken op reis, maar bijzonder niettemin.
We zijn dingen kwijt. Zo kwijt dat ik ervan overtuigd ben dat die tube zonnecreme zal opduiken tussen de plantenbakken in de tuin op het moment dat we pakweg onze koffers weer uitpakken.
Moest ik gewoon een touwtje aan ons huis kunnen knopen en dat meenemen, zou het geen reizen zijn. Maar op dit moment wel een stuk handiger.