Het is wat, dat moederhart...

Twee handjes tegen het raam. Uit elke ooghoek bingelde een dikke, blinkende traan. Ik zweer het u. Ik liet me fluitend opsluiten in een kooi vol spinnen die veertig meter boven de grond bengelde, terwijl een prikgrage verpleegsters me onder handen nam als dat ook maar iets geholpen had aan zijn verdriet.

Het is me wat, dat moederhart.

Jullie schuld
Met het puntje van mijn tong uit mijn mond, ogen dichtgeknepen, sta ik gebogen over meters en meters stof.
'Wat doe je nu', riep ik mezelf toe terwijl ik me inschreef voor een reeks 'Stikken met de naaimachine.'
'Dat kan jij helemaal niet', herinnerde ik datzelfde meisje een week later toen ze voor de jas stond die in zeven lessen ineen gestoken zou worden.
En toch trof ik mezelf aan op een zondagmiddag boven meters en meters stof, druk doende met patroonpapier en spelden. Mezelf er stellig van overtuigend dat ik dit zou kunnen.

En dat is allemaal jullie schuld. Van jou en ook van jou en jij daar en jij ook. En dan vergeet ik er nog een pak en misschien maar goed ook, want mijn verlanglijstje is al veel te lang en de tijd te kort zonder nog meer inspiratie.

Van wie hij het ook heeft, niet van mij

‘Neen, je kan niet op de draaimolen’, herhaal ik voor de twaalfde keer. ‘Ik heb geen centjes bij.’
KleineVents sippe gezicht klaart op. Hij draait 180 graden en marcheert doelbewust op het groepje oudjes af dat dagelijks vergadering houdt op een bankje.
‘Hebben jullie een centje voor de auto’s?’, vraagt hij met opgeheven handje.