Lade
'Mag ik even een balpen lenen?' vraagt hij en voor ik iets kan zeggen trekt hij de lade open.
Niet zomaar een lade van mijn bureau. Maar DE lade. Die lade waar ik alles bewaar dat niet echt met het werk te maken heeft, maar des te meer met 'wat ik naast mijn computer en bureaugerei nodig heb om te functioneren'.
U weet wel. Een aangebroken rol koekjes, een halfvolle zak snoep. Oude foto's die plaats moesten ruimen voor de nieuwkomer in het fotolijstje. Grappige briefjes die een ex-collega voor me achterliet. Om vooral nog maar te zwijgen over die items die je alleen in het toiletkastje van een vrouw zal aantreffen. Kortom alles waar je jouw coördinator liever niet met zijn neus ziet boven hangen.
'Ik kijk wel even bij je collega', mompelt hij en beent het bureau uit. Voor ik de lade sluit, prop ik dan maar zachtjes vloekend een snoepje in mijn mond.

Nacht-terrorist

Zij slaapt 46 trappen hoger en zelfs zonder babyfoon is ze te horen. Ik loop voor de zevende maal die avond naar boven. Boos, rood en woest maaiend schreeuwt ze de avond in stukken, maar mijn trukendoos is leeg.
‘Ik weet het niet meer, meisje en jij kan het nog niet zeggen. Maar ik heb een voorstel.’
Voorzichtig vis ik een brullend lijfje uit het bedje. Samen nestelen we ons in de zetel die zich ondertussen naadloos naar mijn lijf vormt.
‘Wat denk je van wiegen?’Het feit dat ze stil is vat ik op als instemming. Dus we wiegen, wiegen, wiegen.

Ze is moe. Ze is op en bij mijn hart komt ze tot rust.
Ik ben moe. Ik ben op. Ik ben op het einde. Ik laad me op aan haar rustige ademhaling. Want het wordt een lange nacht.

Wakker worden
Doe ik tegenwoordig met de vraag; 'wie was dat?'.
Was het een 'Mama! Ik ben wakker'?
Waarom roept ie trouwens nooit papa?
Of was het een 'Vrrrrrr'
Vrij vertaald: 'Ik ben wakker, ben rechtgesparteld en probeer nu of ik mezelf kan vastzuigen aan de rand van mijn bedje.'

Dat zetten ze ook niet op de doos.