Ik wil graag de juf bedanken die mij leerde schrijven...

Ik zag em al verschillende keren voorbijkomen op sites waar ik rondneus om inspiratie (en vooral durf) op te doen voor een zeer basis naaiprojectje. De 'Honest Scrap Award. Oorspronkelijk een 'scrap'-award die zijn weg vond naar bloggers die handig zijn met naald en draad is uiteindelijk hier beland. Bij iemand die nog net letters op een rij kan zetten. Dank je Prutsen, Jessie en Luna...

Nu nog 10 dingen over mezelf vertellen. 10 dingen die jullie geacht zijn nog niet te weten.

1. Ik ben zelf een winterjas aan het naaien. En ben zelfs van plan om die te dragen.
2. Ik ben beginnen bloggen door Webkim.
3. Vroeger at ik bij wijze van knabbel een potje augurken in één keer leeg.
4. Als ik een liedje graag hoor, draai ik het zodanig vaak dat iedereen in mijn omgeving het beu is. Behalve ik. Ik draai het nog eens.
5. Ik was 8 toen ik voor de klas vertelde dat ik iets met schrijven wou doen. En kijk, dat doe ik nu ook - min of meer.
6. Als het helemaal aan mij gelegen had, heette Jasper Nils. Ja, naar die jongen met zijn hamster Kruimel.
7. Belangrijke periodes uit mijn leven, herinner ik me aan de hand van geuren.
8. Ik carpool en dat is super. Maar de dagen dat er niet wordt samen gereden geniet ik er driedubbel van om de radio onverantwoord luid te zetten.
9. Mijn auto is een rijdende vuilnisbak, althans volgens mijn Lief.
10. Ik word heel erg binnenkort tante.

En nu nog doorgeven aan mensen die elk op hun eigen manier handig zijn met letters:

Tijdtussendoor
KleineClarisse&Co
Kerygma

Lade
'Mag ik even een balpen lenen?' vraagt hij en voor ik iets kan zeggen trekt hij de lade open.
Niet zomaar een lade van mijn bureau. Maar DE lade. Die lade waar ik alles bewaar dat niet echt met het werk te maken heeft, maar des te meer met 'wat ik naast mijn computer en bureaugerei nodig heb om te functioneren'.
U weet wel. Een aangebroken rol koekjes, een halfvolle zak snoep. Oude foto's die plaats moesten ruimen voor de nieuwkomer in het fotolijstje. Grappige briefjes die een ex-collega voor me achterliet. Om vooral nog maar te zwijgen over die items die je alleen in het toiletkastje van een vrouw zal aantreffen. Kortom alles waar je jouw coördinator liever niet met zijn neus ziet boven hangen.
'Ik kijk wel even bij je collega', mompelt hij en beent het bureau uit. Voor ik de lade sluit, prop ik dan maar zachtjes vloekend een snoepje in mijn mond.

Nacht-terrorist

Zij slaapt 46 trappen hoger en zelfs zonder babyfoon is ze te horen. Ik loop voor de zevende maal die avond naar boven. Boos, rood en woest maaiend schreeuwt ze de avond in stukken, maar mijn trukendoos is leeg.
‘Ik weet het niet meer, meisje en jij kan het nog niet zeggen. Maar ik heb een voorstel.’
Voorzichtig vis ik een brullend lijfje uit het bedje. Samen nestelen we ons in de zetel die zich ondertussen naadloos naar mijn lijf vormt.
‘Wat denk je van wiegen?’Het feit dat ze stil is vat ik op als instemming. Dus we wiegen, wiegen, wiegen.

Ze is moe. Ze is op en bij mijn hart komt ze tot rust.
Ik ben moe. Ik ben op. Ik ben op het einde. Ik laad me op aan haar rustige ademhaling. Want het wordt een lange nacht.