1

Lang leve dit weblog: want ik was bijna vergeten hoe het was daar op 31/10/2008.

En alhoewel mijn buik al weer bijna een jaar van mij is, heb ik vandaag toch lopen puffen (meubels verhuizen anders passen de verjaardagsgangers niet in ons huis)
zelf geïnteresseerd gebeld hoe het is (GroteKleineBroers baby zit nog gezellig verstopt).

En tussen dat alles door kruipt er een KleineMeid die er al weer zoveel langer lijkt dan bijna één jaar en tegelijk helemaal nog geen peuter kan zijn.

Ziek x3
Vuurrode keel #1 ligt boven. Na niet willen eten, niet willen drinken, wou ze gelukkig wel slapen.
Vurrrode keel #2 ligt eindelijk ook in zijn bed. Na niet willen slapen, niet willen slapen in mama's bed, uiteindelijk overhaald om zijn eigen dekens over zijn oren te trekken.
Oh-wat-ben-ik-moe-van-de-afgelopen-nacht #1 hangt in de zetel. Het is niet de moeite om in slaap te vallen, een blik op oneindig doet ook deugd.

Heb ik al verteld over MijnMakker?
Een kleine stoere kerel die nog net niet tot aan mijn knie komt. De wereld inkijkt met hemelsblauwe ogen en ondanks zijn bijzonder geringe woordenschat over een onvoorstelbare aaibaarheidsfactor beschikt.
Heb ik al verteld over hoe hij mijn hart veroverde. Nog voor hij er was. Nog voor ik wist wie hij was. Simpelweg omdat ik zijn meter mag zijn.
En heb ik al verteld hoe hij zijn eigen kamertje heeft in mijn hart. Compleet met knuffels die even aaibaar zijn als hijzelf, vol met avonturen om in rond te kruipen en koekjes om in alle stilte te eten.
En dat hij zal groeien, MijnMakker. Groter dan ik.
En dat ik benieuwd ben welke kerel er zal opbloeien uit het bolletje Makker dat ik zo graag knuffel. Heb ik al verteld over zijn glimlach die zijn gezichtje in twee deelt.
En hoe hij vaak van mijn schoot richting zijn mama kruipt.
En dat dat niet erg is. Want hij is klein genoeg om hem tijdens zijn ontsnappingspoging op te vissen en een zoen op zijn pluizenbol te planten.
Had ik al verteld over MijnMakker, die niet van mij is en toch weer wel?