Ze is er!
Misschien was dat het mooiste.
Hoe ze elkaar aankeken.
Het geluk van hun 'eindelijk' zonder woorden samengevat in hoe ze hun meisje knuffelden. De trots die van de woorden 'onze dochter' afspatte.
GroteKleineBroer en SchoneZus zijn mama en papa. En terwijl ik kleine Cato een voorzichtige knuffel gaf fluisterde ik haar toe: 'je had geen betere mama en papa kunnen kiezen.'

1

Lang leve dit weblog: want ik was bijna vergeten hoe het was daar op 31/10/2008.

En alhoewel mijn buik al weer bijna een jaar van mij is, heb ik vandaag toch lopen puffen (meubels verhuizen anders passen de verjaardagsgangers niet in ons huis)
zelf geïnteresseerd gebeld hoe het is (GroteKleineBroers baby zit nog gezellig verstopt).

En tussen dat alles door kruipt er een KleineMeid die er al weer zoveel langer lijkt dan bijna één jaar en tegelijk helemaal nog geen peuter kan zijn.

Ziek x3
Vuurrode keel #1 ligt boven. Na niet willen eten, niet willen drinken, wou ze gelukkig wel slapen.
Vurrrode keel #2 ligt eindelijk ook in zijn bed. Na niet willen slapen, niet willen slapen in mama's bed, uiteindelijk overhaald om zijn eigen dekens over zijn oren te trekken.
Oh-wat-ben-ik-moe-van-de-afgelopen-nacht #1 hangt in de zetel. Het is niet de moeite om in slaap te vallen, een blik op oneindig doet ook deugd.