11

Elf.

Dat is een één en nog een één. En dan het woordje 'jaren'.
Zo lang zijn we haar al kwijt.
Elf, dat is lang.
Soms voelt het alsof er nog een nul bij moet.
110 jaren.
Soms voelt het alsof de jaren slechts dagen zijn.
11 dagen.
Soms vergeet ik dat ze er niet meer is. Sta ik met de telefoon in mijn handen om haar te bellen.
Soms ben ik haar helemaal kwijt in mijn hoofd. Moet ik een foto opzoeken om haar trekken weer in mijn geheugen te prenten.

Elf. Dat het na een één en nog een één nog altijd zo'n pijn kan doen.

Gedichtendag #2

En toen hoorde ik Tomas dit voorlezen:

de dag sleept zich tergend traag vooruit
ik heb nood aan een opjuttend geluid
The Verve's 'Love is Noise'
lijkt mij de ideale choice
dan kan ik er weer voor gaan, ronduit

En volgde dit:



En toen blies ik muziekgewijs en van puur jolijt de trommelvliezen van mijn carpoolcollega's aan flarden. Ja kijk, ik hoor niet elke dag mijn eigen limerick op de radio.

Gedichtendag

Aan een klein meisje

Dit is het land waar grote mensen wonen,
Je hoeft er nog niet in het is er boos
Er zij geen feen meer er zijn hormonen
En altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn avonturen
Hetzelfde van een man en van een vrouw
En achter elke muur zijn andere muren
En nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
En alle teddyberen die zijn dood.
En boze stukken staan in boze kranten
En dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
En de soldaten zijn niet meer van tin
Dit is het land waar grote mensen wonen
Wees maar niet bang, je hoeft er nog niet in.

(Annie M.G. Schmidt)