DonderdagVraagdag #7
Nu begrijp ik waarom mama's niet altijd kunnen rennen.
Waarom er 's avonds naar het nieuws gekeken moet worden.
Waarom heel veel koekjes voor het avondeten niet kunnen.
Waarom je niet met je rolschaatsen van de brievenbus mag springen.
Waarom je je studententijd moet koesteren.
Tijd en opgroeien leert je stilzwijgend veel.
Wat heb jij geleerd?
donderdag 6 mei 2010
dinsdag 4 mei 2010
Eng
Tijdens een rondje 'jeugdsentimentyoutuben' kwamen ze voorbij. Je kent het wel.
Vrouwtje Theelepel! MikMak&Mon! Het Liegebeest! tot onvermijdelijk .... De Freggels.
Als die naam valt, zwijg ik.
Dan is het jeugdsentiment voorbij.
Want, zeg nu zelf, de Freggels die waren toch gewoon eng. Die knipperden nooit met hun ogen. Hun mimiek vastgeroest. Die armpjes en beentjes zwaaiden als los van lijf rond als ze liepen. En zwijg me over die pratende vuilnishoop en de reuzen. En wat deden die kleine mannetjes daar ook weer in de grot?
Ik keek, zoals ik nu kijk naar een horrorfilm. Met mijn handen voor mijn ogen, tussen mijn vingers door.
Nu de dertig voorbij, durf ik al met één oog open en één oog toe kijken. Maar ze blijven vreemd, die freggels.
Tijdens een rondje 'jeugdsentimentyoutuben' kwamen ze voorbij. Je kent het wel.
Vrouwtje Theelepel! MikMak&Mon! Het Liegebeest! tot onvermijdelijk .... De Freggels.
Als die naam valt, zwijg ik.
Dan is het jeugdsentiment voorbij.
Want, zeg nu zelf, de Freggels die waren toch gewoon eng. Die knipperden nooit met hun ogen. Hun mimiek vastgeroest. Die armpjes en beentjes zwaaiden als los van lijf rond als ze liepen. En zwijg me over die pratende vuilnishoop en de reuzen. En wat deden die kleine mannetjes daar ook weer in de grot?
Ik keek, zoals ik nu kijk naar een horrorfilm. Met mijn handen voor mijn ogen, tussen mijn vingers door.
Nu de dertig voorbij, durf ik al met één oog open en één oog toe kijken. Maar ze blijven vreemd, die freggels.
maandag 3 mei 2010
Lieve KleineVent,
Die brocolli of dat boontje dat je niet lust. Je kunt daar veel mee doen. Geloof me. Ik was (en ben soms nog wat ouders met een zucht een slechte eter noemen. Wat dat betreft is je appeltje nooit ver van de boom gevallen. Maar je hoeft datgene wat je niet lust echt niet elke keer met ware doodsverachting door de kamer te gooien.
Er zijn heel wat manieren. Creatiever, niet zo doorzichtig, grappiger.
Moffel ze op het bord van je zus (die eet toch alles).
Smokkel ze terug in de potten op tafel.
Plooi ze in je serviet. Een vuilnisbak is nooit ver weg.
Snij en schuif totdat het niet zo meer opvalt dat je niets gegeten hebt.
Want eerlijk waar, KleineVent, ik ben het doodmoe om boontjes uit de gordijnen te plukken.
Die brocolli of dat boontje dat je niet lust. Je kunt daar veel mee doen. Geloof me. Ik was (en ben soms nog wat ouders met een zucht een slechte eter noemen. Wat dat betreft is je appeltje nooit ver van de boom gevallen. Maar je hoeft datgene wat je niet lust echt niet elke keer met ware doodsverachting door de kamer te gooien.
Er zijn heel wat manieren. Creatiever, niet zo doorzichtig, grappiger.
Moffel ze op het bord van je zus (die eet toch alles).
Smokkel ze terug in de potten op tafel.
Plooi ze in je serviet. Een vuilnisbak is nooit ver weg.
Snij en schuif totdat het niet zo meer opvalt dat je niets gegeten hebt.
Want eerlijk waar, KleineVent, ik ben het doodmoe om boontjes uit de gordijnen te plukken.
Abonneren op:
Posts (Atom)