Buiten

Later zal ik ze vertellen hoe blij het me maakte. Dat ze in pyjama en op blote voeten naar buiten ontsnapten. Voor nog een laatste springsessie, nog een allerlaaste keer glijden op de glijbaan. Om nog heel even de grassprieten te voelen kriebelen. En alle lieveheersbeestjes die er te vinden zijn goedenacht te wensen. En dan nog snel de bloemen willen water geven en een verdwaalde slak in veiligheid brengen.
Later zal ik ze vertellen hoe blij ik ben met twee kinderen die met hun handen tegen het raam geplakt om 'buiten' zeuren.

Maar voor de goede orde in huize Kruimel en co, doe ik het nu nog even niet.

Op mijn nachttafel...

en badrand,
schoudertas,
salontafel,
jaszak,
maar meestal in mijn handen: De Boekendief van Marcus Zusak

En wel hierom:

Ze kon niet precies bepalen waar de woorden vandaan kwamen. Het enige wat telde was dat ze haar bereikten. Ze kwamen aan en knielden naast haar bed.

Wanneer hun lichamen waren opgehouden met het zoeken naar openingen in de deur, stegen hun zielen op. Hun vingernagels hadden aan het hout gekrabd en waren er in sommige gevallen zelfs in vast komen te zitten door de brute kracht der wanhoop, en hun geesten kwamen naar mij toe, regelrecht in mijn armen. We klommen uit die douchefaciliteiten, naar het dak en hoger, de zekere uitgestrektheid van de eeuwigheid tegemoet. Ze bleven maar nieuw werk voor me aanvoeren. Minuut na Minuut. Douche na Douche.

Ik heb de woorden gehaat en
ik heb van ze gehouden, en ik
hoop dat ik ze recht heb gedaan.

En? Wat ligt er op jouw nachttafel?

Voor het eerst
de eerste sneeuw
de eerste echt lekkere aardbeien
het eerste vallende herfstblad

onmisbaar in dit rijtje zijn ook:

voor het eerst buiten lezen met een lentezon op mijn gezicht
voor het eerst met blote tenen woelen in het zand
voor het eerst weer naar buiten zonder muts of jas
voor het eerst buiten eten

... alleen voor dat laatste paste mijn gezelschap.
Maar dat kon de pret van het eerste echte lenteweekend niet drukken.