Beet

Ze heeft me beet, de lente. Een paar dagen een beetje wapperen met zonneschijn, hemelsblauwe lucht en wat fluitende vogels en ik ga voor de bijl.
Ik verband sokken, lange broeken en truien naar de vergeethoek van de kleerkasten en tover alles wat 'zomer' schreeuwt uit de kast.
Het is weer tijd voor blote benen en korte mouwen. Voor laat-die-jas-maar-liggen en af en toe mijn paar sandalen.
Maar wie is er de dupe van? Mijn arme kinderen. Die eveneens in shorts en rokjes gehesen worden. Voetjes in nieuwe sandalen en korte mouwen.
Gelukkig zijn er behulpzame omstaanders die altijd een extra trui voorhanden hebben. Om het blauw en bibberen wat te temperen.

controle
In een rij die niet lijkt te eindigen marcheren ze voorbij. Duizenden woorden achter elkaar. En ik daarnaast op een stoeltje (gelukkig) om ze één voor één op te pakken, te controleren, te herschikken of uit de rij te plukken.
Ik denk dat ik maar een muziekje opzet om het ongeduldige gestamp van wachtende lettervoeten te overstemmen

Buiten

Later zal ik ze vertellen hoe blij het me maakte. Dat ze in pyjama en op blote voeten naar buiten ontsnapten. Voor nog een laatste springsessie, nog een allerlaaste keer glijden op de glijbaan. Om nog heel even de grassprieten te voelen kriebelen. En alle lieveheersbeestjes die er te vinden zijn goedenacht te wensen. En dan nog snel de bloemen willen water geven en een verdwaalde slak in veiligheid brengen.
Later zal ik ze vertellen hoe blij ik ben met twee kinderen die met hun handen tegen het raam geplakt om 'buiten' zeuren.

Maar voor de goede orde in huize Kruimel en co, doe ik het nu nog even niet.